เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งปี ยานรบกว่าครึ่งถูกทำลายไปบนสมรภูมิ
สถานการณ์รบที่เคยคึกคักโครมครามก็เริ่มทุเลาลงเพราะจำนวนยานรบที่ลดน้อยลง
แต่ฝ่ายตรงข้ามดูเหมือนยังไม่มีทีท่าจะยอมหยุด...
วันนั้น ในห้วงอวกาศสีเข้มมืดลึกลับ สัตว์ยักษ์ขนาดมหึมาเหล่าหนึ่งลอยอยู่กลางท้องฟ้าดาว แล้วเริ่มมุ่งหน้าเข้าสู่สมรภูมิ
กลิ่นอายแห่งถิ่นป่าดงดิบ พลังอำนาจที่น่าสยองขวัญ เสียงคำรามที่ทำให้ขวัญหนีดีสี กระทั่งสามารถสั่นคลอนห้วงสุญญากาศของอวกาศ ทำให้ผืนท้องฟ้าดาวทั้งมวลสั่นไหว
นี่คือกองทัพสัตว์ยักษ์!
สัตว์อสูรร่างมโหฬารกว่า 20,000 ตัว แต่ละตัวมีขนาดร่างกายเกินหนึ่งกิโลเมตร ทั้งร่างปกคลุมด้วยเกราะเหล็กแข็งดั่งเหล็กกล้า คำรามกึกก้องไม่หยุดพร้อมกันขณะแห่เข้าสู่สมรภูมิ
แถมชนิดของสัตว์อสูรก็หลากหลาย บ้างก็เหมือนสิงโตน้ำหนักเกิน บ้างก็เป็นมังกรร้ายสองหัว หรือสิ่งมีชีวิตจำพวกเต่าที่ทั้งตัวปกคลุมเกราะเปลือกเต่า
แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ ดวงตาของสัตว์อสูรทุกตัวแดงฉาน กลิ่นอายความโหดเหี้ยมเปล่งออกมา ราวกับถูกฉีดสารกระตุ้น อารมณ์รุนแรงเป็นพิเศษ
ส่วนนักรบเกราะทองของฝ่ายตรงข้ามก็เพียงควบคุมสัตว์ยักษ์เหล่านี้เล็กน้อย นำพาพวกมันเข้าสู่สมรภูมิ แล้วก็ไม่สนใจต่ออีก
เห็นได้ชัดว่าแม้ตัวพวกเขาเองก็ไม่สามารถควบคุมสัตว์อสูรที่อยู่ในสภาพโกรธเกรี้ยวตลอดเวลาแบบนี้ได้อย่างสมบูรณ์
จึงทำได้แค่ปล่อยให้พวกมันปลดปล่อยฝีมือบนสมรภูมิ
แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า พลังที่สิ่งมีชีวิตเหล่านี้แสดงออกมา ทำให้อารยธรรมดาวแม่รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลทันที