มีอยู่หลายสถานการณ์ที่ทำให้โชคชะตาแพร่กระจายออกมาต่อเนื่อง ล้นหลายไปทั่วฟ้าดินนี้
สถานการณ์แรกคือ ขณะแย่งชิงพลังปราณจากกัน ไม่สามารถแย่งชิงได้อย่างสมบูรณ์
ร่างเดิมของผู้ถูกปล้นจะเหลือส่วนหนึ่งไว้ และอีกส่วนหนึ่งก็จะกระจายหายสู่ฟ้าดินแห่งนี้ระหว่างกระบวนการแย่งชิง
ฉะนั้นในเชิงทฤษฎี ยิ่งแย่งชิงกันมากครั้ง โชคชะตาที่ล้นหลายออกมาสู่ฟ้าดินนี้ก็ยิ่งมากขึ้น
อีกสถานการณ์หนึ่งคือ เมื่อพวกเขาตายลง โชคชะตาที่หลงเหลือทั้งหมดในร่างก็จะกระจายหายสู่ฟ้าดินนี้โดยอัตโนมัติ
ซึ่งนำไปสู่สภาพการณ์หนึ่ง
เดิมที โลกใบนี้ไม่มีโชคชะตาอยู่เลย มันไม่ใช่พละกำลังที่ฉีหยวนจะสร้างขึ้นได้ตั้งแต่แรก
แต่เมื่ออารยธรรมแห่งโชคชะตาพัฒนาขึ้น มีคนเกิดขึ้นเรื่อย ๆ มีคนตายลงเรื่อย ๆ มีการแย่งชิงโชคชะตาของกันและกันเรื่อย ๆ จึงทำให้โลกนี้สะสมโชคชะตาไว้มหาศาล
และหากพูดกันอย่างเคร่งครัด โชคชะตาที่กระจายหายในโลกนี้ มีจำนวนมากกว่าโชคชะตาที่มนุษย์ทุกคนรวมกันถือครองอยู่เสียอีก
ฉีหยวนลองคำนวณคร่าว ๆ ดู โชคชะตาทั้งหมดของมนุษย์ในโลกโชคชะตารวมกัน คิดเป็นเพียงไม่ถึงสี่ส่วนสิบของโชคชะตาทั้งหมด
ส่วนโชคชะตาที่ลอยกระจายอยู่ในโลกนี้ กลับครอบครองถึงหกส่วนสิบเต็ม
และเมื่อเวลาเดินหน้าต่อไป สัดส่วนโชคชะตาที่โลกนี้ครอบครองก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อปริมาณเพิ่มขึ้นต่อเนื่องแบบนี้ จะเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ฉีหยวนถามคำถามนี้กับตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปเพียงหนึ่งเดียว
นั่นคือการสะสมต่อเนื่อง ย่อมทำให้ความเข้มข้นของพลังชนิดนี้เพิ่มสูงขึ้น คุณภาพดีขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดจะค่อย ๆ แตะต้องถึงกฎ