แม้กระทั่งไม่ต้องให้เหล่าผู้อาวุโสอย่างหยางเจิ้งเหอ ฉินเจิ้นจวิน เว่ยซี หรือโจวอวี่เหิงลงมือเอง แค่ผู้บัญชาการใหญ่ของกองเรือรบทั้งสองลำก็เพียงพอแล้ว ด้วยกำแพงมิติ พวกเขาก็สามารถทำให้เขตสงครามแห่งนี้มั่นคงดังกำแพงเหล็ก
แต่ตอนนี้ที่พูดถึงเรื่องนี้ ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว
อารยธรรมหลิงฟู่แบกแรงกดดันมหาศาลไว้อยู่ ขณะเดียวกันก็ยังคงพยายามค้นหาโอกาส หวังจะได้เปรียบในสงครามปะทะกันตัวต่อตัวของเรือรบ
ทว่าเมื่อ"หนี่เฟิง"และ"เหเล่ยตุ้น"ร่วมมือลงมือพร้อมกัน อารยธรรมหลิงฟู่ก็แบกไม่ไหวอีกต่อไป สัตว์พายุที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า ย่อมมีพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม
ยิ่งไปกว่านั้น ในหายนะทางธรรมชาติที่"หนี่เฟิง"สร้างขึ้น เรือรบทุกลำต่างได้รับความเสียหายอย่างหนัก แม้แต่การเคลื่อนที่ก็ลำบาก ไม่ต้องพูดถึงการเปิดฉากโต้กลับ
ส่วนสัตว์พายุของ"เล่ยตุ้น"กลับเสมือนเสือได้ปีก ยิ่งเร็วขึ้น ยิ่งทรงพลังขึ้นในกลางหายนะพายุ แค่โบกมือหนึ่งครั้งก็ทำให้ฟ้าดินเปลี่ยนโฉม ไม่มีเรือรบใดเป็นคู่มือได้แม้แต่รอบเดียว
ผู้บัญชาการใหญ่ของกองเรืออารยธรรมหลิงฟู่เห็นสถานการณ์เช่นนี้ แทบฟันขบเขี้ยวแตก สั่งเรือรบที่เหลือถอนทัพไปพร้อมกับเชื่อมต่อสายสื่อสารไปยังแนวหลัง รายงานอย่างใจเย็นว่า “สงครามพ่ายแพ้ ขอร้องให้กำลังระดับราชาออกรบ!”
ผู้บัญชาการใหญ่ทางแนวหลังก็สงบนิ่งไม่ต่างกัน ไม่โกรธแค้นจากความพ่ายแพ้ชั่วครู่ ยิ่งไม่ตำหนิผู้บัญชาการของกองเรือ
หากแต่ปรับเปลี่ยนยุทธศาสตร์ทันที แจ้งเร่งด่วนถึงกำลังระดับราชา สั่งให้รีบมุ่งหน้าสู่แนวหน้าเพื่อควบคุมสถานการณ์ มั่นใจว่าสงครามจะไม่พังทลายทั้งหมด