อันฉางหลินยืนอยู่ข้างฉีหยวน เอ่ยขึ้นอย่างใจร้อน "พี่ฉี รีบห้ามพวกเขาเถอะ ถ้าหุ่นเชิดถูกทำลายแล้ว..."
แต่ฉีหยวนกลับส่ายหัวเบา ๆ ตัดบทสนทนาของอันฉางหลิน "ผมรู้ว่าพวกเขามีอยู่ และก็คิดมาแล้วว่าพวกเขาจะลงมือ"
"แล้วทำไมล่ะ?"
อันฉางหลินเพิ่งถามจบ เสียงหัวเราะเย้ยหยันก็ดังแว่วมาจากไกล "เฮฮะเฮฮะ เจ้าเมืองฉีหยวน เจ้าน่ะคิดจริง ๆ เหรอว่าไม่มีใครรู้ความคิดของเจ้า?"
"เราดำรงอยู่มาช้านานเพียงไร เจ้าคิดว่าแค่ม่านกั้นมิติแค่นั้น จะกันพวกเราออกไปข้างนอกได้จริง เข้าไปสำรวจโลกของพวกเจ้าไม่ได้งั้นรึ? ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!"
มันย่ำอยู่บนหุ่นเชิดตนนั้น ภายใต้ผ้าคลุมสีดำ เงามืดมีหนวดประหลาดบิดเบี้ยวเคลื่อนไหว เสียงแหบแปร่งแปลกประหลาดดังขึ้นไม่หยุด ทำให้ผู้ฟังขนลุกซู่
ทันทีที่ลงมือ พวกมันก็ทำลายหุ่นเชิดหนึ่งตน แต่ฝ่ายอื่นตอบสนองรวดเร็วยิ่ง ล้อมกรอบสามคนนั้นไว้อย่างมิดชิดในพริบตา
กระนั้นแม้ในสถานการณ์แบบนี้ ทั้งสามก็ไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย สายตายั่วโมโหมองไปยังทิศทางของฉีหยวน
ท่ามกลางเสียงหัวเราะเสียดแทงของพวกมัน ฉีหยวนมองพวกมันอย่างสงบ เอ่ยเบา ๆ "อ๋อ? แล้วพวกเจ้าคิดจริง ๆ ว่าพวกเรามีชั้นป้องกันมิติแค่ชั้นเดียวงั้นรึ?"
แววตาของฉีหยวนส่อประกายเยาะเย้ย ค่อย ๆ เดินเข้ามา ส่งสัญญาณให้ผู้เข้มแข็งที่ล้อมพวกมันไว้เปิดทางให้
แล้วมองไปยังทั้งสาม "ความสามารถซ่อนเร้นของพวกเจ้าแข็งแกร่งจริง ๆ ลึกเข้ามาถึงเขตแดนของผม แถมยังไม่ถูกผมตรวจพบเสียที ถือว่ามีฝีมือ"