บางทีนี่อาจเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตที่ต้นไม้ยักษ์ใหญ่นี้ทิ้งไว้ตอนที่กำลังเผชิญกับความตายในช่วงสุดท้าย เพื่อสืบทอดเผ่าพันธุ์ของมันต่อไป
ฉีหยวนนำเมล็ดพันธุ์นี้กลับมา และเก็บรักษาไว้จนถึงวันนี้ ตอนนี้อาจใช้วิธีพิเศษแบบนี้ช่วยให้มันถือกำเนิดชีวิตขึ้นมาใหม่ได้
ในเวลาเดียวกัน ฉีหยวนก็ตั้งชื่อให้มันด้วย ว่า "เซียนหลิง"
เขาหวังให้มันถือกำเนิดจิตวิญญาณขึ้นมา และกลายเป็นต้นไม้เซียน
ส่วนอีกฝั่ง ในเรื่องของการเป็นเทพแห่งธาตุ ฉีหยวนไม่ได้ออกไปตามหาเอง แต่โยนภารกิจนี้ให้ฮั่วหรันไปจัดการแทน
เพราะถ้าอยากหาสิ่งมีชีวิตธาตุไฟสักตัว ความยากก็ไม่ใช่เรื่องเล่น แม้อาจไม่มีชีวิตแบบนี้อยู่เลยบนดาวแม่ทั้งดวง
นี่คือสิ่งที่ต้องอาศัยโอกาสและเหตุบังเอิญในการปลูกฝัง แต่ฉีหยวนไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น จึงต้องส่งต่อให้คนอื่นไปทำแทน
การถกเถียงเรื่องเส้นทางหลังระดับราชา ดำเนินไปเป็นเวลานาน และผ่านมาแล้วหลายครั้ง
แต่คงต้องมีการถกเถียงแบบนี้อีกไม่น้อยในอนาคต และยังจะมีความคิดใหม่ ๆ หลากหลายถูกเสนอขึ้นมา
ฉีหยวนก็ไม่รีบร้อนอะไร เวลาจะค่อย ๆ สะสมตัว และค่อย ๆ ทำให้เขามองเห็นเส้นทางแห่งอนาคตชัดขึ้น
บางทีถ้ารอไปอีกหลายร้อยปี หรือแม้กระทั่งหลายพันปี หลังผ่านการสะสมและลองผิดลองถูกมาเพียงพอ อาจจะหาวิธีที่ถูกต้องและง่ายกว่าในการก้าวข้ามขีดจำกัด
สำหรับผู้มีอำนาจในระดับของพวกเขา หลายร้อยปีแทบไม่คุ้มที่จะพูดถึง แล้วแม้แต่พันปีจะทำอะไรได้?