บนหัวของสิ่งมีชีวิตที่ดูคล้ายปลาวาฬตัวนี้ ยังมีหนวดยื่นยาวออกมาหนึ่งเส้น ปลายหนวดเป็นลูกกลมสีฟ้าครามขนาดเล็ก ลอยนิ่งอยู่เหนือหัวปลาวาฬ
ฉีหยวนได้เห็นด้วยตาตัวเองว่า ปลาวาฬใสสีฟ้าม่วงตัวนี้ ว่ายนำร่องผ่านกระแสมิติว่างที่โกลาหลอย่างสบายดาย เหมือนถือว่าพลังงานแห่งมิติว่างเหล่านี้คือน้ำทะเล แล้วว่ายเล่นอยู่ในนั้นได้อย่างอิสระ
และโคมไฟเล็ก ๆ ที่อยู่เหนือหัวนั้น กลับส่องสว่างพื้นที่โดยรอบได้โดยตรง แถมยังค่อย ๆ จัดระเบียบพื้นที่แวดล้อม ทำให้ปลาวาฬไม่ถูกพลังแห่งมิติว่างโจมตี
เมื่อฉีหยวนมองเห็นมัน ปลาวาฬใสฟ้าม่วงตัวนี้ก็ตรวจจับตัวฉีหยวนได้ทันทีในชั่วขณะเดียวกัน มันหันหัวมองมาอย่างซื่อ ๆ แล้วครางเบา ๆ หนึ่งครั้ง
เสียงที่กังวานไพงับและไกลโพ้น ดังก้องอยู่ท่ามกลางกระแสมิติว่างที่โกลาหลนี้ แผ่ไปได้ไกลอย่างน่าประหลาด
รับรู้ถึงความเป็นมิตรของอีกฝ่าย ฉีหยวนจึงก้าวเข้าหาด้วยตัวเอง ทดลองเข้าไปใกล้สิ่งมีชีวิตตัวนี้
เขารับรู้ได้อย่างคลุมเครือว่า สิ่งนี้ก็เป็นสิ่งมีชีวิตระดับอภิมนุษย์เช่นกัน เพียงแต่ธรรมชาติของชีวิตต่างจากมนุษย์อย่างสิ้นเชิง เป็นสิ่งมีชีวิตพิเศษที่อยู่ระหว่างความเป็นภาพลวงตากับความเป็นรูปธรรม
อาจเพราะที่แห่งนี้พลังงานมิติว่างเข้มข้นเป็นพิเศษ จึงก่อกำเนิดสิ่งมีชีวิตแห่งมิติว่างเฉพาะตัวแบบนี้ขึ้นมา
ฉีหยวนทดลองสื่อสารกับมัน แล้วพบว่าสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ใจดีเป็นอย่างมาก แต่ก็อันตรายอย่างยิ่งเช่นกัน
ความอันตรายที่ว่า ไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะโจมตีคนก่อน หากแต่ชั้นชีวิตโดยกำเนิดของพวกมัน กำหนดให้พวกมันต่างจากสิ่งมีชีวิตทั่วไปอย่างสิ้นเชิง เพียงแค่เข้าใกล้ ก็มีโอกาสสูงที่จะถูกพลังงานมิติว่างที่ห้อมล้อมรอบตัวพวกมันฉีกขาด