ด้วยความคิดลองเชิง ฉีหยวนเทน้ำน้ำพุเข้มข้นลงในถังไม้เปล่าใบหนึ่ง
จากนั้นก็เติมน้ำสะอาดในปริมาณพอเหมาะ
เอ่อ... เติม... น้ำสะอาดในปริมาณพอเหมาะงั้นเหรอ?!
สมองของฉีหยวนเกิดอาการค้างขึ้นมาทันที รู้สึกเหมือนมีบางอย่าง... ไม่ปกติ
แต่ชั่วขณะนั้นก็ยังนึกไม่ออกว่าปัญหาอยู่ตรงไหนกันแน่
เมื่อน้ำสะอาดไหลลงในถังไม้ น้ำน้ำพุเจือจางก็ถูกเจือจางและละลายออก
สุดท้าย... ก็ได้น้ำน้ำพุกลับมาหนึ่งถังอีกครั้ง!
"นี่มัน..." ฉีหยวนกระตุกมุมปาก ดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าปัญหามาจากไหน
แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ ลองคิดดูว่าเผื่อน้ำน้ำพุที่ได้มาด้วยวิธีนี้จะแตกต่างจากเดิมล่ะ?
เขาเรียกผึ้งพยัคฆ์ดำระดับปกติตัวหนึ่ง แล้วจุ่มมันลงไปในนั้น
หนึ่งนาที สองนาที สามนาที สี่นาที ห้านาที...
ผึ้งพยัคฆ์ดำไม่เพียงไม่ทะลวงขั้น แม้แต่ปฏิกิริยายังไม่มี แถมยังฉวยโอกาสดื่มน้ำน้ำพุไปอึกหนึ่ง
"ดูท่าจะใช้ไม่ได้จริง ๆ" ฉีหยวนหยิบผึ้งพยัคฆ์ดำออกมาอย่างจนใจ
สมกับเป็นทรัพยากรระดับหายาก ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะประดิษฐ์ขึ้นมาได้ง่าย ๆ
ฉีหยวนยังคงไม่ยินยอม ลองอีกครั้ง
เขานำน้ำน้ำพุมาทำให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น ป้อนน้ำน้ำพุเข้มข้นให้ผึ้งพยัคฆ์ดำกินโดยตรง
แต่ผลลัพธ์กลับแย่กว่าเดิม!
น้ำจิตวิญญาณความเข้มข้นสูง ผึ้งพยัคฆ์ดำทนไม่ได้โดยสิ้นเชิง ถูกพละกำลังอันทรงพลังกดดันจนเลือดซึมทั่วร่าง ไม่นานก็หมดแรงตาย
เฮ้อ!
ฉีหยวนถอนหายใจ ในที่สุดก็ตัดใจได้
การจะประดิษฐ์น้ำนมน้ำพุระดับหายากด้วยมือมนุษย์นั้น ช่างเป็นการคิดเพ้อเจ้อเกินไป
แต่การลองครั้งนี้ก็ไม่ได้ไร้ผลเสียทีเดียว
อย่างน้อยที่สุด น้ำน้ำพุที่ผ่านการทำให้บริสุทธิ์จากสระจิตวิญญาณแล้ว คุณภาพก็สูงขึ้นมากจริง ๆ