แต่สำหรับอีกสามอารยธรรมแล้ว นี่คือทั้งการเอาชีวิตรอดและการปกป้องตัวเอง
พวกเขาจำเป็นต้องกำจัดอารยธรรมร่างมารซึ่งเป็นภัยคุกคามขนาดใหญ่ออกไป และยังต้องปล้นทรัพยากรจากอารยธรรมร่างมารเพื่อช่วยให้ตัวเองก้าวไปถึงระดับที่สูงยิ่งขึ้น
ฝ่ายต่าง ยืนต่าง การเลือกของพวกเขาจึงไม่เหมือนกันโดยสิ้นเชิง
แทบไม่ต้องลังเลเลย เจ้าผู้ครองนำผู้แข็งแกร่งจุดสูงสุดระดับอภิมนุษย์ที่เหลืออีกห้าคนพุ่งออกไปนอกดาวเคราะห์อย่างรวดเร็ว เพื่อขวางศัตรูด้วยความเร็วสูงสุด
ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน บรรยากาศน่าสยองแผ่คลุมไปทั่วท้องฟ้า
"สัตว์ต่ำช้า! เจ้ากล้าบุกรุกอารยธรรมร่างมารของพวกเรา ไม่เกรงชีวิตตัวเองจริง ๆ หรือ!" ชายวัยกลางคนตะโกนโกรธกึกก้อง พลังงานธาตุทองและธาตุไฟเต็มเปี่ยมร่าง บรรยากาศน่าขนลุกแผ่ซ่านรอบกาย
"เฮแฮ เราแค่ได้ยินว่ามีสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงบุกมา จึงตั้งใจมาช่วยเหลือ พวกเจ้าอย่าไม่รู้จักบุญคุณกันนะ!"
"ช่วยเหลือ? รอจนสิ่งมีชีวิตจากจักรวาลน่าสะพรึงไปแล้ว พวกเจ้าถึงจะมาช่วย?" ชายวัยกลางคนส่งเสียงหึหึเย็นชา ในฐานะเจ้าผู้ครองผู้คุมหนึ่งภูมิภาค เขารู้ดีกว่าใครว่าอีกฝ่ายคิดอะไร เสียงเย็นเยียบว่า "ข้าขอบอกให้ชัด ๆ ตรงนี้ สิ่งมีชีวิตนั้นไปแล้ว พวกเจ้าก็ไสหัวไปได้เลย"
"นั่นไม่ได้นะ เราเดินทางไกลมาขนาดนี้ ไม่ว่าจะจัดเลี้ยงต้อนรับเราสักหน่อย แถมตอนนี้ยังจะไล่เรากลับซะอีก มันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรนะ?" ผู้เฒ่าฝั่งตรงข้ามเบิกตาดุดัน เสียงแหลมคมเอ่ย