เอาชีวิตรอด: เริ่มต้นจากกระท่อมน้อยต้านลมหนาว

ตอนที่ 847 ความโกลาหลแห่งเซนต์รีเนียว

7 นาที· 1.6K คำ

ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลใด เพียงแค่เห็นมันผ่านภาพและวิดีโอครั้งเดียว ยังไม่ทันได้สัมผัสถึงกลิ่นอายหรือพละกำลังของมันเลยด้วยซ้ำ ทุกคนกลับรู้สึกความเย็นเยียบพุ่งขึ้นจากใจลึก ๆ ราวกับตกร่องน้ำแข็งลงไปทั้งตัว

ราวกับว่า...เป็นการสั่นสะเทือนที่มาจากดวงวิญญาณ!

ช่วงเวลานั้นเอง คำหนึ่งผุดขึ้นในหัวของทุกคน — ระดับเหนือมนุษย์!

บางทีอาจมีแต่สิ่งมีชีวิตระดับนี้เท่านั้น ที่จะกดดันขนาดนี้ได้

สิ่งมีชีวิตตัวนี้กลืนกินมนุษย์ระดับสมบูรณ์แบบลงท้องแล้ว ก็ทะลุผ่านถนนภายในศูนย์รวมพลมนุษย์ยักษ์โดยตรง จ้องมองทุกสิ่งรอบตัวไปพร้อมรอยยิ้มอันเหลวไหล แล้วจึงเดินจากไปตามอำเภอใจ

ไม่ได้ฆ่าใครเพิ่มอีกแม้แต่คนเดียว และไม่ได้ทำลายสิ่งปลูกสร้างใด ๆ

ก็เพียงแค่จากไปอย่างเงียบสงบเช่นนั้น!

ทว่าหลังจากที่มันจากไป บริเวณพื้นที่ที่ลำตัวงูพลาดผ่าน ก็พุ่งขึ้นเป็นควันดำจาง ๆ นับสิบสายพร้อมกัน จากนั้นก็เน่าเปื่อยผุพังลงต่อหน้าต่อตา!

ควันดำที่พุ่งขึ้นลอยเข้าใกล้คนรอบข้าง ทันทีที่แตะต้องผิวหนัง ก็เกิดฝีพิษขึ้นทันที ตามด้วยหนองไหลน้ำซึม ก่อนจะกัดกร่อนลงไปจนถึงกระดูก...

ความหวาดกลัวที่กดทับสะสมมายาวนาน ระเบิดออกมาในช่วงเวลานี้!

"อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!"

"ช่วยด้วย...รีบหนีออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!!"

"อะไรน่ะ...อะไรกัน...มันคืออะไรกันแน่?"

"หนี! หนี! รีบหนี!"

ความหวาดกลัวแผ่กระจายออกไปอย่างสมบูรณ์ ปกคลุมทั่วทั้งศูนย์รวมพลมนุษย์ยักษ์ พร้อมทั้งส่งต่อมันไปยังผู้คนจำนวนมากขึ้น

แม้ฝ่ายต่าง ๆ จะอพยพออกจากศูนย์รวมพลมนุษย์ยักษ์ไปแล้ว แต่ต่างก็ทิ้งคนไว้บ้างไม่มากก็น้อย หรือไม่ก็ทิ้งวงแหวนเคลื่อนย้ายเอาไว้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป