“ติ๊ง!”
เสียงแจ้งเตือนจากโต๊ะทำงานที่ผลิตของเสร็จ ขัดจังหวะความคิดของฉีหยวน
ฉีหยวนยิ้มขมขื่น “ช่างเถอะ ขวดยารักษาแค่ขวดเดียว คุณค่ามันก็ไม่ได้มากมายอะไร”
หลังจากที่ปล่อยชื่อเสียงยารักษาออกไปแล้ว ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะผลิตจำนวนมากในภายหลังไม่ได้
ฉีหยวน: “ในเมื่อน้ำแร่ 200 มล. ไม่มีผล การใช้มากกว่านี้ก็คงไม่ได้ผลดีกว่าเดิมหรอก”
ฉินเจิ้นจวินเห็นข้อความตอบกลับนี้ ก็เป็นไปตามที่คาดไว้ แค่ลองถามดูเท่านั้น
เด็กเล็กมีร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว แถมยังติดเชื้อไข้หวัดรุนแรงในสภาพแวดล้อมที่หนาวเย็นแบบนี้
ขนาดไปโรงพยาบาลยังต้องนอนพักเป็นสัปดาห์เลย นับประสาอะไรกับสถานการณ์เอาชีวิตรอดที่ทั้งหิวโหยและหนาวเหน็บเช่นนี้
“ติ๊ง!”
มีข้อความส่งมาอีกครั้ง บนใบหน้าที่สิ้นหวังของฉินเจิ้นจวินกลับปรากฏแววแห่งความหวังอีกครั้ง
ฉีหยวน: “แต่ว่า ผมมีอุปกรณ์ทางการแพทย์อีกอย่างหนึ่ง น่าจะรักษาโรคของเสี่ยวถงได้!”
ฉินเจิ้นจวิน: “อะไรนะ?”
ฉีหยวนส่งข้อมูลยารักษาไปให้
[ชื่อ: ยารักษา (ระดับดี)
ผลลัพธ์: มีความสามารถในการฟื้นฟู ห้ามเลือด ลดไข้ และอื่นๆ ในระดับดี
มีฤทธิ์ต้านพิษ บรรเทาอาการปวด ในระดับต่ำ
สามารถใช้ทาภายนอกหรือรับประทานภายใน หรือใช้ร่วมกับอาหารได้
คำอธิบาย: ยาที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต!]
(ระดับคุณภาพและวัสดุที่ใช้เหมือนกัน รากไม้ระดับธรรมดา แก่นพลังเลือดระดับดี น้ำแร่ระดับยอดเยี่ยม จึงรวมเป็นระดับดี)
ฉินเจิ้นจวินตกตะลึงกับข้อมูลตรงหน้า!
หอคดเคี้ยวหลิ่วหลบ สวี่ซินฮวา! (หมายถึง เหมือนพบทางสว่างในทางตัน ท่ามกลางความสิ้นหวังกลับพบความหวัง)
ฉินเจิ้นจวินไม่คิดว่าฉีหยวนจะมีอาวุธล้ำค่าระดับสูงเช่นนี้!
แต่ไม่นานเขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้!
ของที่ช่วยชีวิตได้เช่นนี้ มูลค่าต้องไม่น้อยแน่นอน!
อาจจะสูงจนน่าตกใจด้วยซ้ำ
แต่เมื่อฉีหยวนส่งมาให้ดู ก็หมายความว่ามีโอกาสที่จะแลกเปลี่ยนได้แน่นอน!
ฉินเจิ้นจวินจมดิ่งสู่ห้วงความคิด สีหน้าเคร่งขรึมปนกับความลำบากใจ
ว่ากันตามตรง ตอนนี้ก็แค่ผ่านไปสองวัน คนส่วนใหญ่ยังไม่เคยแม้แต่จะเห็นกล่องทรัพยากรไม้เลยด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับทรัพยากรหายาก
“ติ๊ง”
มีข้อความส่งมาหลายข้อความ