ในห้าคน มีเพียงจ้าวเฉิงที่ว่างงานที่สุด ยังคงมุ่งมั่นเพื่อตามหาความรักอยู่เหมือนเดิม
แต่ก็ไม่เข้าใจว่า ด้วยนิสัยแบบเขา กลายเป็นผู้นำกลุ่มพันธมิตรได้ยังไง
จงม่ายวิ่นหลังจากผ่านความเงียบงัน หงุดหงิด และโกรธในช่วงแรก ตอนนี้ก็เริ่มชินชา เบื่อหน่าย จนไม่แยแสแล้ว และเริ่มชินกับศึกโทรศัพท์ของจ้าวเฉิง
เพราะว่า "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ถูกเธอขังไว้ในห้องอื่นแล้ว ไม่อยู่ให้เห็นก็ไม่หงุดหงิด
ตอนนี้ ความเกลียดชังในใจเธอที่มีต่อฉีหยวนและจ้าวเฉิงก็ถึงจุดสูงสุดแล้ว
โดยเฉพาะฉีหยวน ในมุมของเธอ จ้าวเฉิงต้องได้รับคำสั่งจากฉีหยวนแน่นอน ถึงมาตามตื้อเธอไม่เลิก
อีกอย่าง ยังมีเจ้าเต่าตัวนั้นอีก
ทุกครั้งที่เธอนึกถึงค่ำคืนที่เดือนกระจ่างดาวพรายคืนนั้น!
เมฆดำบดบังดวงดาวเต็มฟ้า ดวงจันทร์เขินอายซ่อนอยู่หลังกิ่งไม้...
ในห้วงนิทราอันมืดมิด ดั่งเสียงฟ้าผ่ากัมปนาท!
ทุกครั้งที่หวนนึกถึงวินาทีนั้น ความรู้สึกที่สัมผัสถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ ประหนึ่งทะลวงสู่สวรรค์ แล้วดิ่งลงสู่นรก!
ไม่ว่าโชคชะตาจะพลิกผัน หรือกาลเวลาจะล่วงเลย ก็มิอาจเทียบได้กับสัมผัสอันน่าตกตะลึงในชั่วพริบตานั้น!
ทั้งดั่งฟ้าร้องในฤดูใบไม้ผลิที่กระหึ่มหนักแน่น ทะลวงลึกถึงจิตวิญญาณ;
ทั้งดั่งดวงอาทิตย์ในฤดูร้อนที่แผดเผา หยาดเหงื่อโปรยปรายดุจสายฝน;
ทั้งดั่งสายลมในฤดูใบไม้ร่วงที่พัดให้สองขาสั่นสะท้าน ร่างกายสั่นเทา;
ทั้งดั่งพายุหิมะในฤดูหนาว ท่ามกลางความหนาวเย็นเต็มฟ้า กลับมีความอุ่นเล็กน้อย!
ทุกครั้งที่หวนนึกถึง เธออดไม่ได้ที่จะขาสั่นสะท้าน เม้มริมฝีปากแน่น!