ครั้งนี้ สิ่งที่ใช้ไม่ใช่พละกำลังที่สะสมเอาไว้อีกต่อไป แต่คือการรีดไล่โดยตรงจากเซลล์เนื้อและเลือด เสี่ยงชีวิตเป็นราคา หลอมรวมพละกำลังชุดสุดท้ายออกมา
ซินเฮงมองฉากตรงหน้า ใบหน้าเผยความขยับเขื้นเพียงเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “พละกำลังของเขาหมดเกลี้ยงแล้ว ถึงขั้นเล่นกับชีวิตตัวเองแล้ว”
คนอื่นเงียบงันไม่พูดอะไร สายตาที่มองไปยังจางเหว่ยกลับมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง
แม้การโจมตีเหล่านั้นจะทำอันตรายพวกเขาไม่ได้ แต่ความสามารถและเจตจำนงที่เข้มแข็งเช่นนี้ก็ทำให้ทุกคนรู้สึกพิศวงในความกล้า
“น้องชาย เลิกมือได้แล้ว เจ้าเป็นเพียงลูกศรที่หมดแรงแล้ว ไม่จำเป็นต้องสู้ตายกับพวกเราเพื่อเขา นกดีมักเลือกรังที่แข็งแรง……”
สุดท้าย ผู้เฒ่าคงก็ยับยั้งใจไม่ไหว ออกมาห้ามสักคำ
แต่จางเหว่ยกลับหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง ฝีมือในมือไม่ได้หยุดลง ยิ่งดูดพละกำลังจำนวนมากออกจากร่างกาย เซลล์ทั่วทุกส่วนของร่างยิ่งแห้งเหี่ยว ดวงตาก็ยิ่งหดตลบ
เสียงแหบพร่าดังออกมาจากลำคอ “เขาต่างหากที่เป็นเจ้าของแท้จริงของผืนแผ่นดินนี้ เป็นคนที่ทรงพลังที่สุดแห่งยุคสมัยนี้!”
“เดินทางผ่านภัยธรรมชาติและยุคมืดมา บุกเบิกดินแดนอันอุดมสมบูรณ์กว่าพันลี้ ปราบราชาสัตว์ร้าย กำจัดสัตว์อสูร คุ้มครองเผ่าพันธุ์เดียวกัน สืบทอดเปลวไฟแห่งอารยธรรม”
“พวกคุณรวมกันทั้งหมด……ก็ไม่มีวันเทียบเท่าเขา!”
เมื่อพละกำลังเสี้ยวสุดท้ายของร่างกายถูกรีดจนหมดเกลี้ยง เส้นลายวิญญาณสุดท้ายของจวี่หยาน·ขวานบูชายัญถูกปลุกเร้าขึ้น