ตอนอยู่บนทุ่งหญ้า สิ่งมีชีวิตที่มีร่างเล็กกว่านี้ พวกเขายังต้องใช้คนกลุ่มละสิบกว่าคนล้อมล่าถึงจะสำเร็จ
แล้วอย่างนี้ จะเป็นฝืนกับสัตว์ร้ายข้างหน้าที่ตัวใหญ่กว่าและมีจำนวนมากกว่าได้อย่างไร?
กระทั่งหลินเจี๋ยเองก็ตกใจไม่ใช่เล่น ใบหน้าขึ้นซีบ้างแดงบ้าง
แต่พอดีในช่วงเวลานั้น เสียงของฉีหยวนก็ดังขึ้นข้างหู
"หลินเจี๋ย ไม่ต้องกลัว นี่คือโอกาสที่เจ้าจะสร้างชื่อเสียงและอำนาจ"
หลินเจี๋ยแทบร้องไห้ไม่ออก ตะโกนออกมาด้วยเสียงที่พูดไม่ชัด ปนเสียงสะอึกสะทืนว่า "ท่านผู้นำ! ท่านพูดง่ายอยู่หรือ! ข้ากลัวจะแท้!"
ผลคือ เสียงตะโกนของเขาเพิ่งดังขึ้น เสียงฟ้าร้องคำรามก็ระเบิดขึ้นบนท้องฟ้า จนแผ่นฟ้าสะเทือนสั่น
ครั้งนี้ไม่เพียงทำให้หลินเจี๋ยตกใจไม่ใช่เล่น สมาชิกเผ่าคนอื่น ๆ รอบตัว และแม้แต่ฝูงสัตว์ร้ายที่ล้อมพวกเขาอยู่ก็ตกใจจนหมอบราบลงกับพื้น
สำหรับสังคมยุคดึกดำบรรพ์ การบูชาพลังของธรรมชาติยิ่งใหญ่เกินจินตนาการของคนยุคปัจจุบัน
หลินเจี๋ยอึ้งงัน เอ่ยถามเบา ๆ ข้างหูว่า "ท่านผู้นำ... นี่... เป็นฝีมือท่านหรือ?!"
เสียงของฉีหยวนดังขึ้นอย่างเย็นชา "ทำตามที่ข้าสั่ง ตอนนี้ตะโกนว่า 'สายฟ้าจงมา' ให้ดัง!"
หลินเจี๋ยกลืนน้ำลายลงคอ ดูเหมือนจะกลับมามั่นใจอีกครั้ง ชี้มือขึ้นฟ้ามือเดียวแล้วตะโกนดังลั่นว่า "สายฟ้าจงมา!"
ทันใดนั้น เมฆดำกลบมืดปกคลุมทั่วฟ้า เสียงฟ้าร้องกึกก้องกลบเสียงเมฆ ท้องฟ้าเหนือเมืองน้ำแข็งราวกับกำลังจะพังถล่มลงมา ภาพราวกับวันสิ้นโลกทำให้สรรพชีวิตต่างตื่นตระหนกกระเจิงหนีไปทั่ว