แต่ต้องยอมรับเลยว่า เดิมทีพวกเขาคิดว่าฉีหยวนคงจะสุ่มแบ่งพื้นที่สักแปลงให้แล้วให้ลุยกันเอง หรือไม่ก็โดนทิ้งไว้ในมุมตึมตื๋อสักที่แล้วค่อย ๆ ตกอับไปตามยถากรรม
แต่ใครจะไปคิดว่า ฉีหยวนกลับใจกว้างมอบมหาทวีปทั้งผืนให้โดยตรง ปล่อยให้พวกเขาพัฒนาอย่างอิสระบนผืนแผ่นดินนี้
แถมเพียงแค่กวาดสายตารอบสองสามรอบ พวกเขาก็พบแล้วว่ามหาทวีปนี้กว้างใหญ่เกินกว่าที่จินตนาการไว้ ไม่ต้องพูดถึงการรองรับคนหลักสิบล้านล้านคน แม้แต่แสนล้านคน ก็อาจไม่ใช่เรื่องยากเลยด้วยซ้ำ
ฉีหยวนโบกมือแล้วกล่าวว่า "หาพื้นที่อยู่อาศัยกันเองแล้วกัน มหาทวีปนี้ขนาดไม่เล็กเลย และยังมีสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งจำนวนมากอยู่ น่าจะมีสิ่งมีชีวิตระดับเหนือธรรมชาติซ่อนอยู่ด้วย อันนั้นพวกเจ้าต้องจัดการกันเอง"
"ถ้าพวกเจ้าอยู่ร่วมกับสัตว์ร้ายได้อย่างสงบสุข หรือจะรวบรวมพวกมันมาเป็นของตัวเอง ก็แล้วแต่สบาย แต่ถ้าโดนสัตว์ร้ายล่าสังหาร ข้าก็ไม่ช่วยหรอก"
"ทว่าขอแนะนำว่าพวกกำลังที่แข็งแกร่งของพวกเจ้า ควรกระจายกันไปคนละพื้นที่ ไม่เช่นนั้นเมื่อกองกำลังเล็ก ๆ อื่นถูกส่งโยกย้ายมาภายหลัง หากปราศจากการคุ้มกันของพวกเจ้า ก็อาจไม่รอดด้วยตัวเอง"
ฉีหยวนให้คำแนะนำไปคร่าว ๆ แบบนี้ และมันไม่ใช่การข่มขู่เกินจริงแต่อย่างใด แม้แต่สภาพความจริงของที่นี่ ยังอันตรายกว่าที่เขากล่าวออกไปอีก
ดาวแม่พัฒนาต่อเนื่องไม่หยุด กำเนิดสิ่งมีชีวิตศักยภาพสูงสุดขึ้นมากมาย กลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุด นั่นคือกลุ่มที่ฝ่าฝืนขึ้นถึงระดับราชาได้ ฉีหยวนรวบรวมส่วนใหญ่เข้าใต้สังกัดไปแล้ว