อัคคิวลิเดียสเดินทางไปยังขั้วเหนือของที่ราบน้ำแข็ง แผ่นดินส่วนที่มนุษย์ไม่เคยสำรวจมาก่อน
แต่เขาก็ยังคงรับรู้เรื่องราวในมหาทวีปใหม่อยู่ ดังนั้นเมื่อได้ทราบถึงการกระทำของฉีหยวน เขาจึงขมวดคิ้วครุ่นคิดไม่ได้
"ย้ายกันขนาดนี้ จริง ๆ ก็เพื่อตามหาโฉนดที่ดินพิเศษเท่านั้นหรือ... เจ้ากำลังจะทำอะไรกันแน่..."
……
ที่เซนต์รินิโอ แคมป์สจ้องมองไปยังมหาทวีปใหม่ที่อยู่ไกลโพ้น พึมพำกับตัวเองเบา ๆ
"ห้าปีผ่านไปแล้ว ถึงเวลาต้องเตรียมตัวสำหรับเส้นทางข้างหน้าแล้วสินะ..."
……
มหาทวีปใหม่ ที่พักพิงซานเหอ
เย่จงหมิงถามเสียงเบา "ท่านเฒ่าจาง ที่ประมุขฉีทำแบบนี้ มีความหมายลึกซึ้งอะไรซ่อนอยู่หรือ"
จางฉงเยวี่ยจิบชาหนึ่งคำ เงยคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยิ้มแล้วตอบ "เรื่องที่ต้องใช้กำลังแก้ไข ลูกเขยคนนี้ทำจบหมดแล้ว แรงต้านฝ่ายมนุษย์ถูกกวาดล้างเรียบร้อย ก็ถึงเวลาที่ต้องรวมเป็นหนึ่งเดียวเสียที"
"รวมเป็นหนึ่งเดียว?"
"ตอนนี้เหลือแค่พันธมิตรห้าคนที่ยืนเหนือกว่าใคร ๆ เกมระหว่างกลุ่มชั้นนำจบลงแล้ว ที่เหลือคือการคว้าใจผู้คน"
"เรื่องนี้บอกยากก็ไม่ยาก บอกง่ายก็ไม่ง่าย ไม่ใช่แค่อาศัยกำลังอย่างเดียวก็ทำได้ ต้องมีทั้งเกียรติภูมิและใจผู้คน และสิ่งที่ฉีหยวนทำอยู่ตอนนี้ คือการสร้างฐานะของเกาะกลางทะเลสาบขึ้นในใจของทุกคน"
เย่จงหมิงพยักหน้าเบา ๆ "ดูท่าทางเขากำลังเตรียมตัวสำหรับเส้นทางข้างหน้าอยู่แล้ว"
จางฉงเยวี่ยพยักหน้า "นี่เป็นเรื่องดี อย่างน้อยในใจเขายังเหลือความดีงาม ยังยินดีพาคนจากกลุ่มอื่นเดินต่อไปด้วยกัน ถ้าใจดำกว่านี้สักนิด เขาคงไม่สนเรื่องนอกมหาทวีปใหม่หรอก"