เขาถามออกไปเพียงคำถามเดียว
“เว่ยซี ในหุบเขาที่นี่ตอนนี้ เคยมีร่างวิญญาณที่มีปัญญาปรากฏขึ้นบ้างหรือไม่?”
“แน่นอน……”
คำถามนี้ทำให้เว่ยซีตั้งตัวไม่ทัน คำพูดที่เพิ่งจะตอบออกไปก็ถูกอมกลับคืน แล้วจมอยู่ในความคิด
เขาย่อมไม่ได้พูดโกหก ทุกอย่างที่กล่าวออกไปล้วนเป็นความจริง
หุบเขาแห่งนี้มีพละกำลังจิตที่แกร่งกล้า บริเวณโดยรอบก็ย่อมมีร่างวิญญาณไร้สำนึกอยู่จริง การอ้างเหตุผลทั้งหมดก็อยู่ในกรอบสามัญสำนึก ไม่มีรูรั่วใด ๆ
แต่มีประเด็นสำคัญที่สุดอยู่หนึ่งข้อ — ไม่มีใครรู้ว่าร่างวิญญาณเหล่านี้จะสามารถกำเนิดปัญญาได้หรือไม่ เขาเองก็แค่เดาไปตามความคิดของตนเท่านั้น
และเขาก็ไม่เคยเห็นร่างวิญญาณสักตัวที่ผ่านการดูดกลืนพละกำลังจิตอย่างต่อเนื่องแล้วเกิดสติปัญญาขึ้น
แม้จะเกิดสติปัญญาขึ้นจริง ก็ยังระบุไม่ได้ว่ามันฟื้นคืนความฉลาดและความทรงจำเดิม หรือกำเนิดความคิดใหม่ที่แท้จริงขึ้นมาโดยสิ้นเชิง!
ปัญหาเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขามองข้ามไป
แต่ฉีหยวนรู้มากกว่า ความคิดของเขาจึงลึกซึ้งกว่า
สัญญากรรมสิทธิ์พิเศษ 32 ใบ นั้นเขารู้รายละเอียดชัดเจนดี ภายในไม่ได้มีเพียงจิตเท่านั้น ยังมีสัญญากรรมสิทธิ์พิเศษ·ดวงจิตอยู่อีกหนึ่งใบ
ยิ่งไปกว่านั้น ของเว่ยซียังเป็นความเป็นธรรมชาติสองสายพร้อมกัน — จิตและดวงจิต!
จิตคืออะไร? ดวงจิตก็คืออะไร?
ทั้งสองย่อมเกื้อหนุนกัน มีความสัมพันธ์แฝงที่คนทั้งหลายไม่เคยเข้าใจ