ประมุขสำนักไท่เสวียนโกรธจัดที่อีกฝ่ายหัวดื้อไม่ฟังเหตุผล ตะโกนลั่นว่า "เป่ยโจวถิง! เจ้าตั้งใจจะผลักตัวเองไปสู่ทางตันจริง ๆ เชียวรึไง!"
เป่ยโจวถิงสีหน้าบิดเบี้ยว พูดเสียงเย็นว่า "มันก็คือทางตันอยู่แล้ว ไม่เหลือโอกาสอะไรแล้ว หลบไป!"
เสียงจากเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย พลังอันทรงพลังก็แผ่ออกมารอบกาย เขาผลักประมุขสำนักไท่เสวียนที่ขวางอยู่เด็ดขาด แล้วนำพาตระกูลเซียนเป่ยเยี่ยทั้งตระกูลพุ่งเข้าสู่ห้วงจักรวาลอันกว้างใหญ่
สีหน้าของประมุขสำนักไท่เสวียนบูดเมฆสุดขีด เขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารออกมา โทรหาคนหนึ่ง
"เจ้าผู้ครอง ผู้บัญชาการใหญ่แนวรบภาคใต้ เป่ยโจวถิง ละทิ้งสมรภูมิโดยพลการ และนำตระกูลเซียนเป่ยเยี่ยทั้งตระกูลหนีเพราะกลัวความผิด!"
เมื่อฉีหยวนได้รับข้อมูลนั้น สีหน้ามืดครึ้มจนไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี ความโกรธกำลังเดือดพล่านในใจ
เขารับความพ่ายแพ้ของสมรภูมิได้ รับการพังทลายของแนวหน้าได้ แม้กำแพงห้วงว่างถูกทำลายเขาก็ไม่เป็นไร แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ คือสิ่งที่ทำให้เขาโกรธที่สุดอย่างแท้จริง
ผู้บัญชาการใหญ่แต่ละคน ล้วนต้องผ่านการเสนอชื่อจากผู้คนนับไม่ถ้วน จึงจะได้รับตำแหน่งนั้น
แต่เป่ยโจวถิงกล้าละทิ้งหน้าที่กลางสมรภูมิ ในการรบที่สำคัญถึงเพียงนี้ พาทั้งตระกูลหนีหนี้ทัพ?! เรื่องนี้ชนะโทษประหารไปอีก!
นี่มันแตะต้องสิ่งที่เขาห้ามใครแตะเด็ดขาดแล้ว
แต่ณ ขณะนี้ เขาไม่มีเวลาไปสนใจเป่ยโจวถิงกับตระกูลเซียนเป่ยเยี่ย ต้องรีบรักษาสมรภูมิที่กำลังแย่ลงให้ได้โดยเร็วที่สุด มิให้ทวีปเทียนเสวียนล่มสลายสิ้นเชิง