แม้จะเป็นผู้ที่อยู่ช่วงปลายระดับราชาคนอื่น ๆ ก็ยังต้องใช้พลังอย่างเต็มที่เพื่อต้านการโจมตีที่ทรงพลังเช่นนี้ ไม่เช่นนั้นมีแต่จะบาดเจ็บสาหัส
แต่ทันทีถัดไป ชายชราอมตะเพียงยกมือขึ้นอย่างเยือกเย็น แขนเสื้อของเขาขยายออกอีกครั้ง คลุมคลองทั้งหมดรอบตัว และดูดเอาทรายดำทั้งหมดกลืนหายไปในพริบตา
ท่าไม้ตายแปลกประหลาดนี้ทำให้คนของอารยธรรมหลิงฟู่ทั้งหมดต้องตาค้าง
แต่ในหมู่ชาวบ้านของมหาทวีปเทียนเสวียนที่มองดูอยู่ด้านล่าง กลับมีคนหนึ่งจ้องมองท้องฟ้าอย่างเหม่อละเมอ ราวกับจำได้ว่านี่คือวิชาเวทอมตะแบบไหน แล้วบ่นพึมพำกับตัวเองว่า "นี่มัน... จักรวาลในแขนเสื้อ?"
เขาจะไม่รู้จักได้อย่างไร? นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาใฝ่ฝันถึงในตัวอมตะหรือ? ไม่ใช่พลังที่อมตะในสายตาของพวกเขาควรจะมีหรอกหรือ?
ชายชราอมตะตรงหน้านี้ ช่างเหมือนกับอมตะในจินตนาการของพวกเขาราวกับแกะออกมาจากฝัน
ความคิดปรารถนาของผู้คนนับไม่ถ้วน ความเข้าใจและจินตนาการต่ออมตะกับเทพเจ้าในใจของทุกคน ณ ขณะนี้ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว กลายเป็นความจริง!
พลังแห่งศรัทธา ณ ขณะนี้ได้หลอมสิ่งเลวให้กลายเป็นสิ่งอัศจรรย์ สร้างสรรค์สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงขึ้นมาอย่างแท้จริง
เหล่าผู้เก่งกาจของอารยธรรมหลิงฟู่ในที่สุดก็ไม่กล้าประมาทอีกต่อไป รวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง
เหล่าระดับราชาที่ถนัดประชิดตัวรีบพุ่งเข้าประชิด ส่วนผู้โจมตีระยะไกลที่คล้ายกับอ้าวเอินก็ถอยห่างออกมา เริ่มซุ่มยิงจากระยะไกล