“โอ๋?” ฉีหยวนพยักหน้าอย่างใคร่ครวญ “ดูเหมือนพวกเราจะมาถูกที่แล้ว เข้าไปดูกันเลย”
เมื่อเจาะลึกเข้าไปในแดนขุนเขานี้ ไม่พบร่องรอยการดำรงชีวิตของมนุษย์เลย หรืออาจจะเคยมีมาก่อน แต่เมื่อกาลเวลาไหลผ่านไปเนิ่นนาน ทุกสิ่งก็ถูกชะล้างจนสะอาดเกลี้ยง
เมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เต็มไปด้วยป่าไม้และภูเขา ทำให้ฉีหยวนรู้สึ้เสียดายไม่น้อย
ประวัติศาสตร์ของที่นี่เก่าแก่เกินไปจริง ๆ แม้แต่ร่องรอยที่ผู้แข็งแกร่งระดับอภิมนุษย์ทิ้งไว้ ก็คงไม่อาจอยู่รอดยาวนานขนาดนี้
จนกระทั่งเข้าไปถึงยอดภูเขาที่สูงที่สุด ฉีหยวนจึงแทบมองเห็นอักษรโบราณที่ถูกสลักลึกลงบนผาซึ่งถูกต้นไม้หนาแน่นบังไว้ มันหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับหิน ราวกับบอกใบ้ให้เห็นถึงความรุ่งโรจน์ในอดีต
“นี่น่าจะเป็นอักษร ‘กระบี่’ ในภาษาโบราณ พวกเรามาถูกที่แล้วจริง ๆ”
ถันจีจื่อก็ตื่นเต้นไม่น้อย เขาเคยเห็นอดีตของหลายอำนาจเก่าแก่ที่แข็งแกร่งมากแต่หายสาบสูญไปจากประวัติศาสตร์ในตำราบันทึก ก่อนหน้านี้เพียงเคยได้ยินข่าวลือของพวกเขา แต่ไม่เคยได้เห็นของจริง
เขาเคยออกตามหาทั่วโลกการบำเพ็ญ แต่ก็ไม่เคยพบเลย จึงคิดว่าเรื่องราวเหล่านี้เป็นเพียงเรื่องที่มนุษย์แต่งขึ้น ไม่ต่างอะไรกับควันและเมฆที่ลอยผ่านไป
ไม่คิดว่าวันนี้เขาจะมีโอกาสได้สัมผัสสำนักโบราณเหล่านี้ด้วยตัวเอง ได้เห็นตำนานที่เคยอ่านในหนังสือกลายเป็นความจริง ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในฝัน