หลังจากถูกกระแทกใจติดต่อกันมาหลายครั้ง ข้าก็โมโหขึ้นมา ไม่อยากอยู่ซ่อนเร้นต่อในโลกแห่งการล่องลอยขึ้นสวรรค์อีกแล้ว จึงเดินทางกลับมาที่โลกย่อมทันที
เพราะที่นั่นช่างเป็นที่ร้างไร้ผู้คน ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์ แม้แต่สัตว์และพืชธรรมดาก็แทบไม่มี การใช้ชีวิตช่างน่าเบื่อหน่ายยิ่ง
ตรงกันข้าม 1000 โลกย่อม แม้จะถูกข้าบังคับทำลายไปหลายโลก แต่โลกย่อมที่เหลือยังคงสมบูรณ์ดี แทบทุกโลกมีประชากรหลายร้อยล้านคน ยังครึกครื้นไม่เสียที่
เพียงแต่ หลังจากข้ากลับมาที่โลกย่อมแล้ว สไตล์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จนทำให้ฉีหยวนมองจนเวียนศีรษะตาลาย
ข้าผู้สวมชุดธรรมดาชุดหนึ่ง หลังกลับเข้าเมืองก็เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็นหลินอี้
เขายืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ด้านหน้ามีชายวัยกลางคนหน้าตาอ่อนโยนยืนอยู่ พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า "หลินอี้นะ ความปลอดภัยของโร่โร่ในโรงเรียนก็ขอฝากไว้กับนายแล้วกัน เด็กคนนี้ปกติอ้อนแอ้ดื้อรั้น หวังว่านายจะใจกว้างอดทนให้มาก ๆ"
"ไม่มีปัญหาครับลุง!" หลินอี้แอบมองเข้าไปข้างในบ้านเบื้องหลัง แล้วยื่นปลายลิ้นเลียริมฝีปากอย่างจริงจัง พยักหน้ารับอย่างตั้งใจ
จากนั้นเสียงดังใส้ใสแต่อารมณ์โกรธก็ดังแทรกออกมาจากในบ้าน "หนูไม่ต้องการบอดี้การ์ดอะไรนักหนา คุณพ่อให้มันกลับไปสิ หนูไปโรงเรียนเองได้สบาย"
"ไม่ได้ หลินอี้เป็นฝีมือชั้นเยี่ยมที่พ่อจัดหามาให้โดยเฉพาะ ต่อจากนี้เขาจะรับผิดชอบความปลอดภัยของเธอ เธอไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เรื่องนี้จบแล้ว!"
พูดจบก็ไม่สนใจสาวน้อยเบื้องหลังอีก ชายวัยกลางคนเอามือตบบ่าข้าอย่างเอาจริงจัง "หลินอี้ ฝากด้วยนะ! ลุงมีคู่แข่งทางธุรกิจไม่น้อย แม้จะยังไม่มีใครเทียบลุงได้ แต่ก็ยังห่วงว่าเขาอาจลงมือกับโร่โร่! เรื่องเงินเดือนคิดตามที่เราตกลงกัน ถ้าไม่พอค่อยขอลุงเพิ่ม"