แม้จะไม่ค่อยเข้าใจความหมายนัก แต่จงหยวนก็เพียงลูบศีรษะตัวเองเบา ๆ แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ
เงียบไปหลายนาที ลู่หลิงจวินจึงเปิดปากว่า “จงหยวน แผนของหนาหลานชู เธอคงรับทราบแล้วใช่ไหม?”
จงหยวนอึ้งงัน “ฉันรู้เรื่องอะไร? พวกแกก็ไม่ได้เล่าให้ฟังสักหน่อย!”
มุมปากลู่หลิงจวินกระตุก อดไม่ได้ที่จะทุบขมับตัวเอง “แกมันเถื่อนชะมัด เป็นหัวหน้าทีมแท้ ๆ ทำไมถึงไม่รู้อะไรเลย?”
“โว๊ย! พอถึงช่วงสำคัญเมื่อไร พวกแกก็คุยกันเองตุ้บตั้บ ไหนเคยเห็นฉันเป็นหัวหน้าทีมตรงไหน?”
จงหยวนก็โกรธขุดขี้ไฟ รู้สึกเหมือนสติปัญญาของตัวเองถูกดูถูก
ลู่หลิงจวินไม่มีอารมณ์จะทะเลาะกับเขา จึงพูดขึ้นเองว่า “ฉันมีของบางอย่างที่ต้องส่งไปยังก้นหนองบึง เธอทำได้ไหม?”
จงหยวนคิดตรึกตรองแล้วตอบ “มีสัตว์ขุดดินสองสามตัว น่าจะลอดผ่านไปได้”
“งั้นก็ดี เธอมาที่นี่ทันที ช่วยฉันส่งของหน่อย”
“ส่งให้เซนต์แอนน่าใช่ไหม? สถานการณ์ตอนนี้ช่วยพวกเธอไม่ได้แล้ว พวกเธอต้องหาทางถอยเอง”
ลู่หลิงจวินแสดงสีหน้าจริงจัง ส่ายหัวแล้วกล่าวว่า “เธอคิดไปไกลแล้ว ฉันกำลังจะหาทางถอยเพิ่มอีกหนึ่งเส้นทางให้หนาหลานชู……”
“งั้นเธอก็ดีกับเขาจริง ๆ เลยนะ!”
ลู่หลิงจวิน “……”
……
สองฝ่ายสองกำลัง ต่างก็วางกลไพ่ไว้หลายจุด และเริ่มเคลื่อนไหวในความมืดมนไปแล้ว
จากที่เห็นตอนนี้ ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนของรอม
สี่ทีมล้อมเซนต์แอนน่าเอาไว้ ล้อมโดยไม่ฆ่า สร้างแรงกดดันให้ทีมอื่นของสำนักร่วม บีบให้พวกเขาต้องเดินทางมาช่วย
ความจริงก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้
ในฐานะกองกำลังหลัก เหยียนจวินไม่มีทางเลือกอื่น ต้องรีบรุดมา