ชายใส่เสื้อผ้าป่านสะดุ้งเฮือก แล้วไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม แค่ตอบแทนด้วยความมีน้ำใจเช่นกันว่า "ไม่เป็นไร ผู้มาเยือนล้วนเป็นแขก ยิ่งไปกว่านั้น พวกคุณทำลายม่านกั้นจนพวกเราต่อจากนี้สามารถออกไปข้างนอกได้ นับเป็นเคราะห์ร้ายกลายเป็นโชคดีก็ว่าได้"
จารึกหินเคลื่อนย้ายที่ใช้ส่งผู้คนเข้าสู่โลกย่อมแห่งนี้ เคยถูกกักไว้ด้วยม่านกั้นที่แข็งแกร่งมาก
คนภายนอกสามารถเข้ามาได้ผ่านกุญแจ แต่คนที่ใช้ชีวิตอยู่ภายในกลับไม่มีทางออกไปข้างนอกได้
ดังนั้นมาตลอด พวกเขาจึงใช้ชีวิตอยู่ในโลกย่อมอิสระแห่งนี้ ไม่เคยออกไปข้างนอกเลยสักครั้ง
ตอนนี้การบุกรุกของหัวหน้าหมู่บ้านเฒ่าและคณะ ก็นับเป็นการช่วยปลดม่านกั้นให้พวกเขาโดยปริยาย
จากนั้น สองฝ่ายที่เพิ่งรู้จักกันก็แนะนำตัวเองและทำความรู้จักกันอย่างง่าย ๆ
คณะของชายใส่เสื้อผ้าป่านได้รับรู้ภาพรวมของโลกภายนอก
ส่วนฉีหยวนและคณะก็ได้ความเข้าใจโลกย่อมแห่งนี้เพิ่มขึ้นอีกระดับ
ขนาดของโลกนี้ใหญ่กว่าที่ทุกคนคิดไว้อีก มีรูปร่างไม่แน่นอน แต่โดยประมาณยาวกว่า 100 กิโลเมตร กว้างราว 70 กิโลเมตร
ที่นี่มีวันและคืนหมุนเวียนอย่างคงที่ และหนึ่งวันก็ยาวนาน 24 ชั่วโมงเช่นกัน ยังมีสี่ฤดูที่ไม่ชัดนัก ยกตัวอย่างเช่น มีช่วงที่ร้อนจัดเป็นพิเศษ ก็มีช่วงที่หนาวเย็นจัดเป็นพิเศษเหมือนกัน
ดังนั้นสภาพอากาศที่นี่แทบจะสร้างระบบขึ้นมาเอง และคงที่มาก
เช่นเดียวกัน ที่นี่ยังมีปัจจัยธรรมชาติอย่างเมฆา ฝน หิมะ ลม ไม้ และดิน ไม่ต่างจากโลกภายนอกมากนัก ทว่าสภาพแวดล้อมยังดีกว่าอีกต่างหาก