การต่อสู้ในสถานที่นี้ดำเนินไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมง ฉีหยวนใช้วิธีการควบคุมบีบให้มังกรดำตัวนี้ถูกมัดแน่น ลากออกมาจากก้นทะเลลึก แล้วโยนทิ้งกลับขึ้นบนพื้นดิน
วิญญาณสายฟ้าเห็นมังกรดำถูกรัดจนบิดเป็นเกลียวก็ตั้งตัวไม่ถูก แอบโล่งใจที่ตัวเองอารมณ์ดี ไม่อย่างนั้นคงได้โดนตบหัวตามไปด้วย
กระทั่งเวลานี้ มังกรดำจึงค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ แม้แววตายังคงเปี่ยมด้วยความเกรี้ยวกราด จ้องฉีหยวนไม่กระพริบ แต่อย่างน้อยก็สื่อสารกันได้ปกติ
"งูใหญ่ ข้าคือเจ้าผู้ครองของโลกนี้ จงยอมจำนนต่อข้า"
ฉีหยวนยืนโอ่อ่าอยู่บนลำตัวมังกรดำ แววตากวาดมองผืนแผ่นดินราวกับดูถูกทุกสรรพชีวิต จ้องสิ่งมีชีวิตใต้เท้าอย่างเย็นชา
ด้วยประสบการณ์ความสำเร็จจากครั้งก่อน ๆ เขาชำนาญมือแล้ว บนผืนแผ่นดินที่เขาควบคุมนี้ มีสักกี่ตัวที่กล้าไม่ให้ความเคารพ
"พูดเวี่ยวอะไรของแก! ไอ#$#@%&¥¥%&%"
มังกรดำสบถด่าทันที น้ำลายเหม็นคาวสาดใส่ฉีหยวนเต็มตัว ใบหน้าที่เคยดื้อรั้นไม่ยอมใครนั้นแตกสลายในพริบตา ฉีหยวนคว้าสายฟ้าขึ้นมาแล้วออกหมัดอย่างไม่ไยดี
"เอ๊าๆ...เอ๊าเอ๊า~~อืออา!..."
"เอ๊าเอ๊า...อือ"
ความเจ็บปวดจนแทบขาดใจ ทำให้มังกรดำร้องครวญครางไม่ได้สติ น้ำมูกน้ำตาไหลพราก โดนตีไปเกือบร้อยที จึงผล็อยล้มลงกับพื้น "เจ้าผู้ครอง ข้าผิดแล้ว อย่าตีแล้ว อย่าตีแล้ว"
ฉีหยวนมองงูใหญ่สีดำตัวนี้หนึ่งครั้ง รูปลักษณ์ก็ดูสง่างามน่าเกรงขามดี แล้วทำไมสมองถึงไม่ค่อยดีนะ? จะเอาเป็นว่าต้องโดนตบหัวสักหน่อยก่อนถึงจะยอม