อานฉางหลินพยักหน้าด้วยความปลื้มใจไม่น้อย การมีผู้อำนวยการสำนักยามที่เชื่อถือได้คนหนึ่ง ทำให้เขารู้สึกมั่นใจอย่างหาที่เปรียบมิได้
ณ ตอนนี้ เขาไม่อาจไม่ทึ่งในสายตาที่มองไกลของพี่ฉี
ตั้งแต่สมัยยังอยู่ที่ฐานรวมกลุ่มขนาดมหึมา เขามีโอกาสติดต่อกับโจวอวี่เหิงอยู่เสมอ แต่สำหรับผู้อำนวยการสำนักยามผู้มีเพียงพรสวรรค์ แต่ซื่อตรงและดันทุรังเกินไปคนนี้ เขาก็ยังคงมีความสงสัย
ทว่าฉีหยวนกลับสนับสนุนและปั้นคนคนนี้อย่างเต็มที่
เขาเคยตั้งคำถามในใจนับครั้งไม่ถ้วน ในสภาพแวดล้อมอย่างโลกม่านหมอก ความซื่อตรงแบบนี้มันมีประโยชน์อะไรกัน?
กระทั่งวันนี้ เขาก็ได้เห็นแล้ว!
มรดกที่ถือความซื่อตรง ความรับผิดชอบ การเสียสละ และการปกป้องเป็นศรัทธา ในที่สุดก็ส่งผ่านไปยังคนจำนวนมาก
ผู้คนจำนวนมากที่มีแสงสว่างอยู่ในใจ และยินดีตามเขาไป!
"ท่านนายพลอาน?! ท่านนายพลอาน?! โปรดมีคำสั่งการจัดการเลยครับ! ท่านนายพลอาน?"
อานฉางหลินถูกดึงจิตใจออกจากภวังค์ จึงรู้ตัวว่าเผลอเหม่อลอย รีบกลับมามีสติแล้วสั่งการว่า
"พี่น้องที่บาดเจ็บทุกคน ต้องได้รับการรักษาที่ดีที่สุด ส่วนผู้ที่เสียชีวิต... ทุกคนต้องได้รับการฝังศพอย่างสมเกียรติ หากยังมีทายาท ให้ออกค่าชดเชยคนละ 100000 เหรียญวิญญาณ"
"แจ้งทีมกายภาพบำบัด ให้ทุกคนรีบมารวมทันที ห้ามล่าช้าแม้แต่นิดเดียว"
"ทีมก่อสร้างรับผิดชอบจัดการของเสียในย่านที่อยู่อาศัย สร้างที่พักชั่วคราวก่อนเป็นอันดับแรก..."
"......"
"ผู้อำนวยการหวังเฉิง สถานการณ์นอกเมืองก็ยังต้องพึ่งท่านนำทีมดูแลต่อ ผมเป็นห่วงว่าฝูงสัตว์ป่าจะฉวยโอกาสโจมตีระลอกต่อไป"