“แผ่นดินงั้นเหรอ?!” ฉีหยวนเงยหน้าขึ้น ความสนใจเริ่มประดังเข้ามา ก่อนจะหันไปถามชูหยางว่า “แน่ใจนะว่าเป็นแผ่นดิน ไม่ใช่อุกกาบาตที่พุ่งพวยมา?!”
ชูหยางอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มเจื่อนตอบว่า “พี่ฉี แค่นี้ผมยังแยกออกครับ แต่ก็ไม่ถือว่าเป็นแผ่นดินเต็มตัวหรอก นับเป็นเกาะลอยฟ้าเล็ก ๆ มากกว่า”
ฉีหยวนพยักหน้า “ระวัง ๆ หน่อย เข้าไปดูใกล้ ๆ กัน”
ทั้งสองเดินทางไปด้วยกันจนถึงขอบเขตด้านตะวันออก ตรงนั้นยังคงเป็นห้วงมืดไร้ขอบเขตที่โดดเดี่ยวเยือกเย็น แค่มองแวบเดียวก็รู้สึกเหงาเกรียวขึ้นในใจ
เมื่อมองไปยังแดนไกล ไม่มีซิลูเอตของแผ่นดินให้เห็นเลย ในอดีตเฝ้ามองได้แค่ผ่านอุปกรณ์ตรวจจับเท่านั้น
อุปกรณ์ตรวจจับที่มีคุณสมบัติด้านมิติ ลอยอยู่ริมขอบแรงดึงดูดของโลกดั้งเดิม ผสานเทคโนโลยีชั้นสูงทั้งหุ่นเชิงกลและลายอักขระวิญญาณ สามารถสำรวจระยะไกลถึง 5 กิโลเมตร
สถาบันวิจัยทุ่มเททรัพยากรมหาศาล ผลิตออกมาไม่ต่ำกว่า 10000 ชิ้น ทุกชิ้นลอยกระจายอยู่รอบโลกดั้งเดิม ทำหน้าที่เฝ้าสังเกตการณ์
ในเวลาเดียวกัน ยังใช้เทคโนโลยีฉายภาพหินทั้งมิติ ส่งภาพบริเวณรอบ ๆ ภายในรัศมี 5 กิโลเมตรกลับมาได้ทั้งหมด
ที่จริงแล้ว ไม่ว่าจะสำหรับโลกดั้งเดิมหรือห้วงมืดก็ตาม ระยะสำรวจ 5 กิโลเมตรถือว่าสั้นจนน่าสมเพช
สิ่งที่มีฤทธิ์คุกคามโลกดั้งเดิมได้ ระยะ 5 กิโลเมตรไม่ทันตอบโต้อยู่ดี อาจเพิ่งตรวจจับเจอ มันก็พุ่งเข้ามาถึงหน้าเสียแล้ว