ฉีหยวนตบหน้าผากตัวเองเสียงดัง เพราะตอนนี้เขาถึงบางอ้อว่า "ยังหนุ่ม" ที่ว่านั้นหมายความแบบนี้จริง ๆ จนไม่รู้จะพูดอะไรดี
จะถามว่า 2000 ปีนานขนาดไหน? สำหรับความว่างเปล่าแล้ว มันก็แค่ชั่ววูบสั้น ๆ จริง
แต่ถ้าถามว่า 2000 ปีสั้นแค่ไหน? ในสายตาของมนุษย์ มันกลับเป็นกาลเวลาอันยาวนานเหลือเกิน
ฉีหยวนจำต้องเปลี่ยนเรื่องคุย จึงถามว่า "มีข้อค้นพบอื่นอีกไหม?"
ชูหยางส่ายหน้า แล้วจ้องแร่ก้อนนั้นอย่างจริงจังก่อนตอบว่า "รายละเอียดยังต้องวิเคราะห์กันอีก ตอนนี้ยังไม่พบอะไรที่ใช้ประโยชน์ได้ มีแต่ก้อนหินธรรมดา ๆ ทั้งนั้น"
ชูหยางพูดละมุมไว้ แต่ฉีหยวนเข้าใจได้ทันทีว่าที่นี่คงไม่มีของดีจริง ๆ จะวิเคราะห์เศษหินไร้พลังปราณกองใหญ่ แล้วจะได้อะไรออกมา?
ชูหยางเก็บตัวอย่างไปบางส่วน แล้วส่งคนต่อการค้นหา เมื่อยืนยันได้ว่าไม่มีอะไรที่ใช้ได้ ก็เดินทางกลับสู่จักรภพดึกดำบรรพ์ทันที
เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้ได้รับสิ่งตอบแทนไม่มาก จะว่าไปก็เทียบเท่ากับไม่ได้อะไรเลย
แผ่นดินเล็ก ๆ นี้ที่ว่าก็จริง ๆ ก็แค่ก้อนหินขนาดใหญ่กว่าปกติ พื้นเต็มไปด้วยเศษหินและฝุ่นธุลี จัดเข้าประเภทขยะแห่งความว่างเปล่าเสียมากกว่า
แต่กระนั้น ผ่านการตรวจสอบหลายขั้นตอนของชูหยาง ก็พบรายละเอียดที่ไม่มีใครล่วงรู้มาก่อนบางประการ
แผ่นดินเล็กนี้ ครั้งหนึ่งคงเคยเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินขนาดใหญ่บางแห่ง เพียงแต่ถูกพุ่งชนซ้ำแล้วซ้ำอีก หรือเผชิญภยันตรายบางอย่างจากความว่างเปล่า จนต้องล่องลอยอยู่ในที่แห่งนี้โดยไม่มีทางเลือก