ฉินเจิ้นจวินหันไปมองฉีหยวน แล้วถามว่า “มีความคิดอะไรหรือเปล่า เธอคิดว่าพวกเขาจะลงมือยังไง และน่าจะมาถึงที่นี่ช่วงเวลาไหน”
ฉีหยวนจิบชาหนึ่งคำ รู้สึกว่าความคิดชัดเจนขึ้นบ้าง จึงเอ่ยอย่างสงบ “ถึงพวกเขาจะรู้ตำแหน่งของเรา แต่จะมาถึงที่นี่ก็ยังต้องใช้เวลาสักระยะ ผมประมาณว่าอย่างน้อยก็ต้องราวหนึ่งเดือน”
ทุกคนพยักหน้า การที่ฝ่ายนั้นจะเดินทางมาถึงที่นี่ยังไงก็ยากลำบากมาก แถมเส้นทางหลายสายก็ใช้ไม่ได้อีก
ว่าแต่เส้นทางที่ใกล้ที่สุด คือการเดินทางมาจากโซ่หมู่เกาะดารา ก็มีระยะทางเกือบ 10,000 กิโลเมตร แค่ระยะทางเท่านี้ก็เอาไม่อยู่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ายนั้นจำนวนไม่น้อย แม้จะให้เฉพาะระดับสมบูรณ์แบบออกเดินทาง ความเคลื่อนไหวก็ยังไม่เบา ถ้ามาทางโซ่หมู่เกาะดารา เราจำเป็นต้องตรวจจับได้อย่างแน่นอน
หยางเจิ้งเหอพยักหน้า “ถ้ามาทางโซ่หมู่เกาะดารา เรายืนยันได้ว่าจะตรวจพบได้ทัน และรีบเตรียมการได้โดยเร็วที่สุด”
ฉีหยวนพูดต่อ “ความเป็นไปได้ที่สอง ก็คือเดินทางออกจากแนวชายฝั่งโดยตรง แต่ส่วนใหญ่ก็คงไม่มีทางเป็นไปได้”
“ทำไมล่ะ”
“เพราะวงแหวนทำลายทะเลถูกผมทำลายไปแล้ว” ฉีหยวนพูดอย่างใจเย็นไม่เปลี่ยนสีหน้า
“อ๋อ…… ฟังมาว่าช่วงก่อน มหานครสุดที่พักพิงกับเมืองพ่ห่ายมีความขัดแย้งกันบ้าง นึกไม่ถึงว่าคนที่ทำคือเธอเอง”
ฉีหยวนเพียงพยักหน้าเบา ๆ ไม่พูดอะไรเพิ่ม และไม่เอ่ยถึงเรื่องทะเลซิงลัวด้วย ปิดบังเรื่องราวเหล่านั้นผ่านไปเฉย ๆ