เมื่อสามตัวอักษรนั้นปรากฏขึ้น ฉีหยวนก็อดไม่ได้ที่ใจจะสั่นไหว ความรู้สึกชวนครุ่นคิดปราศจากชื่อผุดขึ้นในใจ จนละหง่อนแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
นี่คือสิ่งมีชีวิตที่เพียงอาศัยพลังการสังเกตของตัวเอง ก็สามารถข้ามผ่านอำนาจปกครองแห่งเวลาและปฐพี เพื่อค้นพบการมีอยู่ของฉีหยวนได้อย่างแท้จริง
จวินค้นพบอย่างมั่นคงไม่แคลงใจแล้วว่า นอกเหนือจากโลกใบนี้ ยังมีสิ่งที่พิเศษอีกหนึ่งหน่วยงานดำรงอยู่ และเป็นผู้ชักใยชะตากรรมของเขาอยู่
และในวินาทีนี้ เขาก็ได้กล่าวข้อสงสัยออกไปยังสิ่งนั้นอย่างเป็นทางการแล้ว
จวินถามซ้ำสามครั้งติดกัน ฉีหยวนจึงได้แต่ถอนหายใจยาว
“สวัสดี จวิน!”
ฉีหยวนมองเห็นสีหน้ารู้แจ้งบนใบหน้าของจวิน และเห็นรอยยิ้มขื่นที่แฝงความอับจนหนทางด้วย
“เจ้าคือใครกัน? ทำอะไรกับข้า? ข้ารู้แล้ว เจ้าปิดผนึกความทรงจำของข้า ชิงเอาอดีตของข้าไป เจ้า... แท้จริงคือใคร?”
เมื่อเผชิญหน้ากับการตั้งคำถามของจวิน ฉีหยวนไม่ได้พูดอะไรมาก หากแต่ลงมือคลายการปิดผนึกในความทรงจำของจวินด้วยตัวเอง
ความทรงจำมหาศาลนับหมื่นปีไหลทะลักเข้าสู่สมอง จวินอ้าปากค้างแข็งนิ่งไปทันที แล้วดูดซึมความทรงจำอดีตเหล่านั้นด้วยตัวเอง
ต้องใช้เวลาหลายวัน กว่าจะฟื้นจากความตื้นตันได้โดยสมบูรณ์ แววตาของเขาในวินาทีนี้ก็เปลี่ยนไปแตกต่างจากเดิม
ดูจะลึกล้ำขึ้น ดั่งจักรวาลที่มองยังไงก็ไม่อาจคาดเดาได้
“เดิมที... เป็นเช่นนี้เอง!”
จวินมองไปยังเส้นขอบเขตนอกเหนือเวลาและปฐพี แล้วถามว่า “เจ้าคือผู้สร้างทุกสรรพสิ่งนี้?”