"หัวหน้าทีม เจออะไรหรือเปล่าครับ ผมรู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไรนะ"
"ปิดปาก!"
จ้าวโก้วมีสีหน้าระแวงว่า มองกวาดตาดูหมอกประหลาดในอากาศรอบตัว ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นในใจ
หลังจากดูดซึมหมอกเข้าไปแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บ และไม่มีความรู้สึกวิกฤตที่รุนแรง แต่ก็ยังทำให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างลึกซึ้ง
เหมือนมีอันตรายบางอย่างแฝงอยู่ คอยวนเวียนอยู่รอบตัวตลอดเวลา
"นี่เกิดอะไรขึ้น ทำไมหนองน้ำถึงเริ่มมีหมอกเกิดขึ้นกะทันหัน หรือว่าฝ่ายตรงข้ามใช้วิธีการอะไร?"
จ้าวโก้วไต่ความอยู่นาน ก็ยังไม่เข้าใจสาเหตุ
หมอกพวกนี้ไม่ได้แผ่ออกมาจากภายใน แต่เริ่มปรากฏจากภายนอก
งั้นก็ชัดเจนแล้ว ไม่ใช่ฝีมือเซนต์แอนน่า
ถ้าเป็นทีมร่วมทีมอื่น ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย
กองกำลังหลักที่นำโดยเหยียนจวินถูกหลอมูพาคนไปรั้งเอาไว้แล้ว
ส่วนทีมที่มาก่อนหน้านั้น เพียงแค่ปล่อยพวกมันกลมออกมาไม่กี่สิบตัว ยังไม่ทันเข้าไปในหนองน้ำก็เดินออกไปเฉย ๆ ยิ่งไม่มีทางลงมือทำอะไร
"หรือเป็นสภาพอากาศตามธรรมชาติ?"
ขณะที่จ้าวโก้วกำลังไต่ความอยู่ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมา
สมาชิกทีมคนหนึ่งด้านหลัง จู่ ๆ ก็กอดท้องล้มลงไปกับพื้น ตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวดจนหัวใจแทบขาด
ดูจากท่าทางแล้วเจ็บปวดอย่างมาก ใบหน้าแดงเข้มจนแทบหายใจไม่ออก เสียงร้องไห้ครวญทำให้คนฟังใจหาย
ขณะที่ทุกคนหยิบยารักษาออกมาเตรียมรักษา สถานการณ์กลับทรุดลงไปอีก
ตอนแรก คนคนนั้นเพียงแค่กอดท้องกรีดร้อง ไม่มีอาการผิดปกติอย่างอื่น