“เจ้าผู้ครอง ท่านต้องการค้นหาดินแดนวิเศษในตำนานโบราณหรือไม่” ถันจีจื่อขมวดคิ้วถาม
ฉีหยวนพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ตั้งแต่บันทึกโบราณของพวกเจ้ามีการจดไว้ ก็ควรมีโอกาสหาได้อยู่บ้างสินะ”
ถันจีส่ายหน้าด้วยท่าทีลำบากใจ กล่าวอย่างไม่แน่ใจนักว่า “ประวัติศาสตร์เหล่านี้เก่าแก่เกินไป เราเองก็ไม่แน่ใจว่าเคยเกิดขึ้นจริงหรือไม่ ส่วนดินแดนวิเศษในตำนานนั้นก็ปรากฏเพียงในบันทึกประวัติศาสตร์เท่านั้น คนรุ่นหลังอย่างพวกเราไม่เคยสัมผัสมันเลย”
“ถ้าต้องให้ข้าอาศัยข้อมูลกำกวม ๆ เหล่านี้ไปค้นหาดินแดนวิเศษที่ตำนานกล่าวถึงเมื่อหลายแสนปีก่อน คงจะยากเป็นแน่”
ฉีหยวนไม่ยอมละความพยายาม แต่ยิ้มแล้วพูดว่า “ถันจี ดินแดนวิเศษที่ปรากฏในยุคโบราณนั้นมีโอกาสสูงที่จะมีอยู่จริง ข้อนี้เธอไม่ต้องสงสัย แค่หาให้เต็มที่ที่สุดก็พอ”
เมื่อได้ยินคำตอบที่หนักแน่นเช่นนั้น ถันจีก็รู้สึกแปลกใจในใจ “เจ้าผู้ครองท่านมั่นใจขนาดนั้นเลยหรือ แม้แต่พวกเราผู้จดบันทึกตำนานเทพยดาเหล่านี้ยังไม่กล้ามั่นใจขนาดนั้น”
ฉีหยวนตบบ่าถันจีเบา ๆ แล้วกล่าวอย่างมีความหมายซ่อนเร้นว่า “เพราะดินแดนวิเศษที่พวกเจ้าพูดถึงนั้น ข้าเคยเห็นมาแล้ว และข้าก็เดินทางออกมาจากที่นั่น!”
ในดวงตาของถันจีปรากฏความตกตะลึงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า “เป็นไปได้อย่างไร! พวกท่านจะออกมาจากดินแดนวิเศษได้อย่างไรกัน... เอ๊ะ ไม่ใช่แล้ว ถ้าพวกท่านออกมาจากดินแดนวิเศษจริง แล้วทำไมถึงหาทางกลับไม่เจอ?”