“เฮ้ย จะวิ่งหนีไปไหนกัน?”
หลอมูตะโกนลั่น ใช้เวลาเพียงพริบตาเดียวก็ตัดหน้าทางหนีของหนาหลานชูและพวก พร้อมกันนั้นก็ทำลายที่ซ่อนของทุกคน
สิ่งที่ถูกทำลายพร้อมกัน ยังมีหุ่นที่ใช้มุดดินอีกด้วย
เผชิญกับเหตุฉุกเฉินเช่นนี้ หนาหลานชูไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องรีบหนีออกจากใต้ดินทันที แล้วเปิดระยะห่างกับหลอมู
เพิ่งจะได้ใจที่จะหนี เจ็ดทีมที่เหลือของสำนักเซิ่งอู่ก็ล้อมกรอบมาแล้ว ปิดกั้นทุกเส้นทางหนีของพวกเขาจนสนิท
หลอมูมองภาพตรงหน้า ก็ปล่อยใจลอยลง ในใจไม่อาจระงับความดีใจที่ได้อยู่
ถ้าไม่มีผู้วิเศษ เขาคงไม่แน่ที่จะค้นพบพวกนี้เจอ
แม้เดินมาถึงจุดที่ใกล้ที่สุดแล้ว ก็ยังไม่รู้สึกว่าใต้ดินมีคน
จนกระทั่งเท้าหนึ่งเตะพื้นแตก มีความเคลื่อนไหวชัดเจนโผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน เขาจึงรู้ว่าที่นี่ซ่อนทีมหนึ่งของสำนักผสานไว้ทั้งทีม
“ฝีมือดีจริง ๆ ทั้งทีมมีแค่ทีมเดียวเอง ก็กล้าซุ่มซ่อนที่นี่เพื่อดักรับฉันหรือ?!”
น้ำเสียงของหลอมูเย็นชาดุร้าย ขนที่แน่นฟุดส่ายไหวเล็กน้อยกลางสายลม แรงกดดันอันทรงพลังแผ่ออกมาจากร่าง
เมื่อมองไปยังหนาหลานชูและพวก หลอมูไม่รีบลงมือ แต่ตวาดถามแทน: “หมอกขาวในที่นี่ ฝีมือพวกแกหรือ?”
หนาหลานชูไม่ตอบ กลับหันไปประเมินสถานการณ์รอบตัว เหงื่อเย็นไหลซึมออกที่หน้าผาก
ในใจเหลือความคิดเดียวเท่านั้น: “ต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!”
เพราะเขาเห็นแล้วว่า ตรงจุดที่หุ่นทรงกลมสลายตัวไปเมื่อครู่ หมอกบาง ๆ เริ่มปรากฏขึ้นแล้ว