เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น มีทางเลือกอยู่สองทาง ไม่ก็ไปฟ้องเกาะกลางทะเลสาบ ให้บรรดาผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นลงมือจัดการ ไม่ก็จัดการด้วยตนเอง
ภายใต้การนำทางอันถูกต้องของสื่อ และการปล่อยปละละเลยของอานฉางหลิน นครใหม่ก็เลือกที่จะจัดการด้วยตนเอง
เพราะเช่นนั้น กลุ่มบุคลากรรักษาความปลอดภัยที่ยังไม่ค่อยเป็นทางการนัก จึงออกจากนครใหม่มุ่งสู่พงไพร และเริ่มกวาดล้างฝูงสัตว์ป่าที่ลอบโจมตีมนุษย์
นี่ก็นับเป็นการปะทะครั้งที่สอง
ตามการคาดการณ์ ครั้งนี้ฝ่ายมนุษย์ก็จะยังคงจบลงด้วยความพ่ายแพ้เช่นเคย เพื่อหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชังลงในจิตใจ เตรียมทางไว้สำหรับการปะทะครั้งใหญ่ที่กว่า
แต่แม้แต่อานฉางหลินเองก็ไม่คิดว่า เรื่องนี้จะล้ำกรอบคาดการณ์ของเขาไปมาก กระทั่งนำไปสู่หายนะครั้งใหญ่
กองรักษาความปลอดภัยนับร้อยชีวิต มุ่งออกเดินทางด้วยจิตใจแค้นฝังหนา แต่กลับพลาดหลงทางอยู่ในสภาพแวดล้อมอันซับซ้อนของพงไพรโดยไม่มีใครคาดคิด
สัตว์ป่าจำนวนหลายสิบเท่าของพวกเขา ได้ลงมือฉีกกระชากพวกเขาอย่างโหดเหี้ยมเหนือมนุษย์
เมื่อไม่มีพันธะรั้งใยอีกต่อไป สัตว์ป่าเหล่านี้ย่อมไม่มีความมีระเบียบแบบมนุษย์
โดยเฉพาะพวกระดับยอดเยี่ยมและระดับหายากที่สติปัญญาไม่สูงนัก พวกมันปลดปล่อยข้อจำกัดทั้งหมดออกมาเต็มที่ และได้กินอาหารอย่างสำราญใจ
เลือด เนื้อประจักษ์ กระดูก ขนสัตว์... กองกระจัดกระจายเต็มพื้นที่กว่า 100 ตารางเมตร ถูกสัตว์ป่าลากรั้งไปทั่วทุกทิศ
เมื่อภาพเหตุการณ์ถูกส่งมาถึงต่อหน้าอานฉางหลิน แม้แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเย็นเข้าอึกใหญ่
ภาพความพินาศสยองขวัญเช่นนี้ แม้แต่เขาเองก็หาได้เห็นยาก