จางเหว่ยถอยหลังหนึ่งก้าว ส่ายหัวไม่หยุด
พร้อมทั้งเสนอคำแนะนำ “หัวหน้าก็อย่ามาเบียดเบียนผมสิ ไปถามฮั่วทุยดีกว่า เขามีแฟนแล้ว สำหรับเขาเรื่องแบบนี้น่าจะไม่ยาก”
ฉีหยวนตาเป็นประกายทันที “ใช่แล้ว ลูกน้องอย่างฮั่วทุยมีแฟนแล้วนี่!”
แต่คิดต่ออีกที กลับรู้สึกว่าจางเหว่ยยังเหมาะสมที่สุด
เป้าหมายของการทดลองครั้งนี้ สุดท้ายแล้วก็เพื่อสืบค้นให้กระจ่างว่า สายเลือดที่มาจากสัตว์ป่านั้นสามารถส่งต่อได้หรือไม่
จริง ๆ แล้วฮั่วทุยไม่เหมาะเลย
ฉีหยวนกวาดสายตามองจางเหว่ยตรงหน้าอีกครั้ง ในหัวไตร่ตรองไม่หยุด มีวิธีไหนที่จะทำให้จางเหว่ยยินดีมีลูกสักตัวได้?
เห็นสีหน้าลังเลของฉีหยวน จางเหว่ยรู้สึกขนหัวลุกไปทั้งหลัง
“หัวหน้า หรือจะไปถามคนอื่นดีไหม ผมจำได้ว่าน่าจะมีคนอื่นดูดกลืนสายเลือดสัตว์ร้ายอีก”
ฉีหยวนชำเลืองมองเขาแล้วพูด “ก็มีจริง แต่พวกเขาอายุยังไม่ถึงหนึ่งขวบ…”
“นี่…”
ฉีหยวนโบกมือ พูดออกมาอย่างเข้มงวด “ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย หาเมีย มีลูก เท่านั้นเอง ให้เวลาหนึ่งเดือน ทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ”
“ผม…”
“ผมอะไรผม เอาเป็นภารกิจช่วงนี้ของเจ้าก็แล้วกัน ต้องส่งต่อสายเลือดของงูพันเขาเขี้ยวมืดให้ได้ เข้าใจไหม?!”
เห็นจางเหว่ยยังลังเลอยู่ วางอี้ฮุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ วางคาง ตั้งใจพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
“บังคับขนาดนี้… ไม่ใช่เพราะผลข้างเคียงของการดูดกลืนสายเลือดหรอกนะ? สูญเสียความสามารถในการสืบพันธุ์ฝ่ายชายไป?!”
ประโยคช่วยพิฆาตที่ส่งมาแอบ ๆ ทำให้ใบหน้าของจางเหว่ยแดงก่ำทั้งหน้า