ตอนนี้โรซ่า มาร์แชลเองก็เจ็บจนเหงื่อเย็นไหลซึม
เดินบนชายคาเสมอ จะไม่ให้รองเท้าเปียกได้อย่างไรกัน ในฐานะนักฆ่าแห่งสนาม เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าวันหนึ่งเขาจะต้องเจอกับสภาพเดียวกับที่ตนเคยทำลายล้างคนอื่นไป
แต่เขาไม่คิดเลยว่าจะมาเจ๊งเพราะไอ้เด็กห่ามตรงหน้าคนนี้
ยังดีที่สกัดได้เต็มแรงใส่ขาของหมอนี่
ไม่ถือว่าขาดทุนจนเกินไป!
แพทย์ประจำทีมมองโรซ่า มาร์แชลที่เหงื่อเย็นไหลไม่หยุด ตรวจดูคร่าว ๆ แล้วก็ส่ายหน้าให้โจนส์ที่อยู่ข้างสนาม
ไม่นานเปลสนามก็ถูกยกเข้ามา
โรซ่า มาร์แชลกลั้นเจ็บ มองไปทางซูไป๋
แต่มองไปครั้งเดียว เขาก็อึ้งไปเลย!
ไอ้หนุ่มแคว้นเยี่ยนที่เมื่อกี้ยังเจ็บจนกลิ้งเกลือกอยู่กับพื้น ลุกขึ้นยืนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!
นี่มัน.....
โรซ่า มาร์แชลแทบบ้า เป็นไปไม่ได้!
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
เขาเตะโดนหมอนี่แน่นอน เป็นไปได้ยังไงที่หมอนี่ไม่เป็นอะไร?
ตอนนั้นเอง ไอ้หนุ่มแคว้นเยี่ยนที่เมื่อครู่ยังทำหน้าเจ็บปวด กลับหันมายิ้มให้เขา!
รอยยิ้มนั้นทำให้โรซ่า มาร์แชลคลั่งไปเลย
เขาดิ้นรนจะลุกขึ้นนั่ง จัดการไอ้เด็กหยิ่งผยองนี่ให้เข็ด
แต่พอขยับตัว ความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าก็แล่นขึ้นมาอีก!
"อย่าขยับ ข้อเท้าหักแล้ว ขยับอีกจะมีผลข้างเคียงระยะยาวนะ!"
แพทย์ประจำทีมรีบกดตัวโรซ่า มาร์แชลที่กำลังจะคลั่งเอาไว้