เช้าวันจันทร์ เหล่าผู้เล่นของชาลเคอ 04 ทั้งหมดก็อยู่ภายใต้การจัดการของมากัทเพื่อทำการฝึกซ้อมเพื่อฟื้นฟูร่างกาย
ชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่เมื่อสุดสัปดาห์ ทำให้บรรยากาศภายในทีมก็กลายเป็นความสมานฉันท์ขึ้นมาได้
อย่างน้อยที่สุด การปะทะกันอย่างถึงพริกถึงขิงไม่กี่วันก่อนหน้านั้นก็หายไปแล้ว
ไอ้เจ้านั่นบูเจลลาบยังเป็นฝ่ายเดินเข้าไปผูกมิตรกับราอูลถึงตัว
เพียงแต่ว่าราอูลกลับไม่แสดงท่าทีอะไรมากนัก
ยังคงอยู่กับซูไป๋, ฮ่าวจวิ้นหมิ่น, อีกสองสามคนเหมือนเดิม
กลับเป็นเพราะช่วงสุดสัปดาห์ดื่มจนเพื่อนร่วมทีมทุกคนฟุบไป
เหนือความคาดหมาย ซูไป๋ก็สนิทสนมกับใครหลายคนในทีมขึ้นมา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งนอยเออร์นี่แหละ
ความพ่ายแพ้บนโต๊ะเหล้าครั้งหนึ่ง ถึงกับทำให้มันต้องมองซูไป๋ด้วยสายตาใหม่เลยทีเดียว ถึงขนาดบากบั่นอยากจะรั้งซูไป๋ให้ดวลกันอีกรอบ
........
"บอสครับ เกมบอลถ้วยวันพฤหัสบดีนี่จะจัดการยังไงครับ? เวลาของเราค่อนข้างจะบีบรัดเหลือเกิน พอจบจากฮันโนเฟอร์ก็ต้องรีบไปแฟรงก์เฟิร์ตเลยทีเดียว!"
มองตารางเดินทาง ฮิวจ์ส อีฟก็รู้สึกหนักหัวอยู่ไม่น้อย
"สมาคมฟุตบอลระยำจริง จัดระบบแข่งห่าเหวอะไรกันเนี่ย เยือนทั้งสองนัดเลย นี่จะให้เหนื่อยตายรึไง?"
มากัทก็บ่นพึมพำเปี่ยมล้นด้วยความคับแค้นใจต่อแผนการจัดโปรแกรมของสมาคมฟุตบอล
แม้ว่าเขาจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับเกมบอลถ้วยมากนัก
แต่นี่มันก็นัดแรกนะครับ ถ้าตกรอบบอลถ้วยซะเฉยเลย ไฟในใจที่เพิ่งมอดลงไปของบรรดาแฟนคลับนั่นเกรงว่าจะถูกจุดติดกลับขึ้นมาอีก
"จะให้พาทีมพักผ่อนสักหน่อยมั้ยครับ? เรากระจายกันจัดการไง?"
มองแผนการเดินทางที่ให้ปวดหัว ฮิวจ์ส อีฟก็เอ่ยปากขึ้นมา
"ก็ทำได้แค่นี้แหละ จะทิ้งบอลถ้วยไปเต็มร้อยก็ไม่สมจริง!"
"ให้ราอูลพวกเขาได้พักเถอะนะ ส่งตัวจริงลงครึ่งเดียว ที่เหลือก็ให้ตัวสำรองลง!"