ซูไป๋ถูกฮ่าวจวิ้นหมิ่นจูงให้นั่งลงอย่างมึนงง
ถึงแม้ซูไป๋จะเดินผิดที่ แต่ยังไงก็เป็นคนบ้านเดียวกัน ฮ่าวจวิ้นหมิ่นก็เลยดึงซูไป๋มานั่งบนเก้าอี้
ไม่นาน ฮ่าวจวิ้นหมิ่นก็ถืออาหารเที่ยงที่ดูดีมาให้ซูไป๋
“รีบกินเถอะ! กินเสร็จเราค่อยคุยกันให้สนุก!”
ซูไป๋ลงแข่งซ้อมติดต่อกันสองนัดตั้งแต่เช้า ตอนนี้หิวแล้วจริงๆ!
หลังจากจัดการอาหารอย่างรวดเร็ว
ซูไป๋ก็ลูบท้องนอนลงอย่างสบายใจ
นอกจากฮ่าวจวิ้นหมิ่นแล้ว คนอื่นไม่มีใครสนใจซูไป๋เลย
ซูไป๋ก็แค่รู้สึกสงสัยพวกนักเตะดาวดังพวกนั้นนิดหน่อย แต่เขาไม่เข้าหาแบบโง่ๆ หรอก
ฮ่าวจวิ้นหมิ่นเห็นซูไป๋อิ่มแล้ว ก็ให้เบอร์โทรศัพท์ไว้ แล้วก็หมุนตัวตามเพื่อนร่วมทีมไป
เดิมทีตั้งใจจะคุยกับซูไป๋ให้ดี แต่คุณปู่มากัทนี่มีนิสัยชอบจัดคลาสอธิบายแท็กติกหลังอาหารซะแล้ว
ดังนั้น ฮ่าวจวิ้นหมิ่นเลยต้องลาไป๋อย่างเสียดาย
กินข้าวเสร็จ ซูไป๋ก็หยิบกระเป๋าไปหาแดเนียล
หมอนี่รีบร้อน บอกให้ไปที่โรงอาหารทีมชุดใหญ่ ถ้าไม่มีฮ่าวจวิ้นหมิ่นอยู่ด้วย เขาอาจถูกพนักงานไล่ออกมาก็ได้
ลงมาข้างล่าง ซูไป๋ก็เจอคนรู้จักอย่างรวดเร็ว
“ไฮ้! ซู รีบไปกินข้าวสิ เพิ่งมาได้ไง!”
เบ็น เคฮีเห็นซูไป๋ก็ยิ้มทักทาย
“โอ้! ขอบคุณ ฉันกินแล้ว คุณแดเนียลล่ะครับ?”
ตอนนี้ซูไป๋คิดแต่อยากจัดการปัญหาหอพักให้เสร็จๆ ไป เช้านี้เขาเหนื่อยจริงๆ!
“เฮ้! ซู เมื่อกี้ฉันเรียกให้นายมากินข้าว ทำไมไม่มา?”
ตอนนี้ แดเนียลก็เดินออกมาจากโรงอาหาร
เห็นซูไป๋ยังถือกระเป๋าอยู่ ก็เลยถามอย่างสงสัย
“คุณครับ! เมื่อกี้คุณให้ผมไปทางนั้น ผมก็เลยเดินมึนๆ ไปที่โรงอาหารทีมชุดใหญ่เลย!”
ซูไป๋ก็พูดไม่ออกเหมือนกัน!
“ฮ่าฮ่า ความผิดฉันเอง ยังไม่ได้กินใช่ไหม? รีบไปกินนะ?”
“กินแล้วครับ ตอนนี้ผมอยากหาเตียงนอนสักพัก!”
เห็นซูไป๋ดูเหมือนเหนื่อยจริงๆ แดเนียลก็ไม่พูดมาก!
“เบ็น เคฮี นายพาซูไป๋ไปหอพักหน่อย อยู่ด้วยกันเลย! นายอยู่คนเดียวมาตลอดไม่ใช่เหรอ?”
ได้ยินแดเนียลให้ซูไป๋มาอยู่หอพักตัวเอง เบ็น เคฮีก็พยักหน้า
ในฐานะกัปตันทีม เพื่อนร่วมหอของเขาถูกเปลี่ยนบ่อยที่สุดในทีมเยาวชน
ไม่รู้จะทำยังไง แค่มีใครมา เขาผู้เก่งเรื่องการเข้าสังคมก็ถูกใช้เป็นของกลางของสโมสร