วันศุกร์!
ก็ได้เวลาสำคัญที่สุดประจำสัปดาห์อีกครั้ง
ถึงแม้ทีมจะกำหนดตัวจริงไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ แต่สำหรับผู้เล่นสำรองแล้ว อย่างน้อยวันนี้ก็เป็นเหมือนหมุดหมายแห่งความหวัง
ใครจะไปรู้ อาจจะโชคดีมีชื่อติดในรายชื่อผู้เล่นก็ได้
แค่ชื่อติดในทีม อย่างน้อยก็ได้ค่าตอบแทนชนะแน่ๆ
สามร้อยยูโร ไม่มากหรอก แต่นี่เยอะกว่าค่าแรงรายสัปดาห์ของใครหลายคนเลยนะ
ก็เหมือนกับซูไป๋ พวกแข้งฟอร์มห่วยๆ ที่ค่าแรงแค่ร้อยกว่ายูโรต่อสัปดาห์นั่นแหละ
ท่ามกลางแววตาคาดหวังของทุกคน แดเนียลก็เดินเข้าสนามฝึกซ้อมมาพร้อมกับวิคคลิฟฟ์ที่เข็นรถเข็นคันเล็กอยู่ข้างๆ
พอมาถึงตรงหน้ากลุ่มคนที่เข้าแถวรออยู่แต่แรก แดเนียลก็กวาดสายตามองลูกทีมของเขาแวบหนึ่ง
ไม่พูดอะไร แดเนียลเพียงแค่มองไปที่วิคคลิฟฟ์ด้านข้าง
วิคคลิฟฟ์พยักหน้า ก่อนหยิบสมุดโน้ตสีดำเล่มที่ชี้ชะตาเกมวันพรุ่งนี้ออกมา
“ทีม A!”
“ผู้รักษาประตู: บาบี้ เอ็ดการ์!”
“แบ๊กซ้าย: มอร์ตัน จิม!”
.......
ชื่อที่คุ้นเคยถูกเรียกออกมาทีละคน
ทว่า พอถึงชื่อคนที่สิบ วิคคลิฟฟ์กลับชะงักริมฝีปากนิดหนึ่ง
การชะงักนี้ทำให้ไฮลริม โอเชที่ยังไม่ถูกเรียกชื่อถึงกับใจเสีย
ตั้งแต่เกมที่แล้วที่เขาถูกเปลี่ยนตัวออก เขาก็มีลางสังหรณ์ไม่ดี และลางสังหรณ์นี้ก็แม่นยำขึ้น โดยเฉพาะหลังจากได้เห็นซูไป๋คุมเกมในสนาม
วินาทีนี้ ไฮลริม โอเชสิ้นหวังเต็มทีแล้ว
เขารู้ว่าตำแหน่งตัวจริงของเขาหมดแล้ว
“ซูไป๋!”
สมดังคาด!
เมื่อวิคคลิฟฟ์อ่านชื่อคนสุดท้ายของทีม A จบ ไฮลริม โอเชก็หันไปมองคนร่างบางที่อยู่ด้านหลังด้วยความสิ้นหวัง