แดเนียลที่อยู่ข้างสนามเห็นผู้ตัดสินหลักเป่าแค่ฟาวล์ ไม่แม้แต่จะเตือน ก็โกรธจนสบถออกมาดังลั่น!
"ให้ตายสิ! เจ้าพวกเพชฌฆาตนั่นจะฆ่าผู้เล่นของฉันรึไง!"
"ฟาวล์แบบนั้นไม่มีใบสักใบ?"
"รู้งี้แล้ว! เชื่อเลย!"
ทว่า เสียงบ่นของแดเนียลก็ไร้ผลใด ๆ
แฟนบอลบนอัฒจันทร์เองก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรนัก
หลายคนต่อว่าซูไป๋ว่าตัวบอบบาง!
-[ไอ้นี่มันเป็นคนทำจากกระดาษหรือไง โดนกระแทกเบา ๆ แบบนั้นก็ล้มแล้ว!]
-[ใช่เลย ไม่ได้ว่ามันเก่งมากหรอ? ก็แค่นี้?]
-[ถุย! ก็ว่าแล้ว คนแคว้นเยี่ยนไม่เหมาะเล่นฟุตบอล ร่างกายแค่นี้จะมาเล่นดิวิชันสาม? น่าจะมาบ้าไปแล้ว!]
-[ยืนยังยืนไม่อยู่ แล้วจะเล่นบอลอะไร!]
.......
"ลูกนี้ควรจะได้ใบเหลืองนะ มักเดอบวร์กนี่ฟาวล์เชิงแทคติกชัด ๆ!"
"ลูกแบบนี้กลับไม่มีอะไรเลย!"
"ดูเหมือนเกณฑ์การตัดสินของผู้ตัดสินในเกมนี้จะค่อนข้างกว้าง!"
"ซูไป๋ต้องระวังตัวหน่อยแล้ว!"
หวังเทาในห้องไลฟ์สตรีมมองซูไป๋ที่ล้มลงด้วยสีหน้ากังวล
ก่อนเกมเขาก็เดาแล้วว่าซูไป๋จะเจอปัญหาแบบนี้ แต่ไม่คิดว่าการสัมผัสบอลครั้งแรกจะให้ผลแบบนี้!
ในสนาม!
ซูไป๋ที่ล้มลงถูกเบ็น เคฮีกับลอยด์ อันเจโลประคองขึ้นมา!
"ไม่เป็นไรนะ?"
ลอยด์ อันเจโลถามซูไป๋ที่ขมวดคิ้ว
ก่อนหน้านี้ตอนขึ้นไปร่วมบุก โรซ่า มาร์แชลตอนเห็นซูไป๋รับบอลก็วิ่งเข้ามากระแทกใส่เอวของซูไป๋อย่างแรง
แรงกระแทกระดับนั้นแม้แต่เขาเองยังอาจบาดเจ็บได้ เมื่อเห็นซูไป๋ที่ขมวดคิ้ว เขาก็เป็นห่วงไม่น้อย
เพราะนี่เพิ่งเปิดฉากมา ถ้าฝ่ายตรงข้ามเอาหัวใจเกมรุกของชาลเคอไปเล่นงานได้โดยไม่เสียแม้แต่ใบเหลือง
ก็จะเล่นเกมนี้ต่อไม่ได้แล้ว!
แดเนียลที่ข้างสนามก็มีสีหน้ากังวลเช่นกัน
โชคดีที่ซูไป๋ฟื้นตัวกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
"ไม่เป็นไร แค่เจ็บนิดหน่อย!
ซูไป๋ขยี้เอวตัวเองพลางจ้องมองไปยังโรซ่า มาร์แชลที่กลับไปฝั่งสนามของตัวเองแล้วอย่างเย็นชา
นาทีที่สี่ที่เริ่มเกม
ชาลเคอได้ลูกตั้งเตะจากแดนหลัง
ลูกตั้งเตะตำแหน่งนี้ ซูไป๋ไม่ได้ร่วมด้วย วิ่งตรงไปแดนหน้าเลย
ลอยด์ อันเจโลหลังจากได้ยินเสียงนกหวีดจากผู้ตัดสินก็เปิดบอลยาวไปแดนหน้า
ณ จุดตก เบ็น เคฮีกระโดดขึ้นสูงเตรียมแย่งโหม่ง