เดือนกันยายน ปี 2010
แสงอาทิตย์เจิดจ้าอบอุ่นสาดส่องลงบนผืนดิน ชายหนุ่มผิวเข้มแต่ดูสดใสผมดำคนหนึ่งเลี้ยงบอลเลื้อยหลบหลักซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างน่าเบื่อหน่าย
แม้จะดูโยกเยกไปบ้าง แต่ชายหนุ่มก็ยังตั้งใจฝึกทุกท่วงท่าอย่างมุ่งมั่น
"เก้าร้อยเจ็ดสิบสาม!"
"เก้าร้อยเจ็ดสิบสี่!"
.....
ระหว่างฝึก เขายังนับจำนวนพลางพึมพำ
แต่ข้างสนาม มีพวกตาน้ำข้าวผมทองกลุ่มหนึ่งแอบมองชายหนุ่มผมดำที่ฝึกอยู่คนเดียวพลางชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์
-【ไอ้นี่ไม่รู้เอาพลังมาจากไหนนักหนา อีกเดี๋ยวก็ทดสอบรอบสุดท้ายแล้ว ยังไงมันก็ต้องถูกไล่ออก ไม่รู้จะฝึกไปทำไม?】
-【เฮ้อ คนแคว้นเยี่ยนตีปิงปองพอได้ แต่น่ะฟุตบอล? มันก็ไม่รู้ว่าตั้งใจไปทำไม ไม่มีพรสวรรค์เลยสักนิดจะฝึกไปไย!】
-【ต้องบอกว่า ฉันยังนับถือไอ้หมอนี่อยู่บ้าง อย่างน้อยก็ขยันที่สุดในทีมเรา!】
-【ฮ่าๆ สตีเวน อย่าพูดเลย ฝีมือมันต่อให้ฝึกจนตายก็ไม่ถึงครึ่งของนายหรอก นายน่ะสุดยอดอัจฉริยะของดอร์ทมุนด์ U18 เรานะ ฤดูกาลนี้อาจได้เล่นบุนเดสลีกาเลย!】
-【ใช่ๆ สตีเวน ถึงตอนนั้นไปบุนเดสลีกา เซ็นสัญญาจริงแล้วอย่าลืมพวกเรานะ!】
-【ใช่ ใช่! สตีเวน เซ็นสัญญาจริงแล้วต้องเลี้ยงข้าวนะ!】
หนุ่มผมทองที่ถูกยกยอหัวเราะแต่ไม่ตอบ
เพียงแต่รอยยิ้มที่มุมปากยังเผยให้เห็นว่าในตอนนี้ ไอ้หนุ่มนามสตีเวนคนนี้กำลังยินดีมาก
เขาทอดสายตากลับไปยังเด็กทดสอบฝีเท้าจากแคว้นเยี่ยนคนนั้น ไม่สิ ควรเป็นหนุ่มแคว้นเยี่ยนที่จ่ายเงินมาเคลือบทองที่ดอร์ทมุนด์
และในตอนนี้
เด็กหนุ่มแคว้นเยี่ยนในสนามยังคงตะบี้ตะบันฝึกเลี้ยงบอลหลบหลักขั้นพื้นฐานสุดๆ
"เก้าร้อยเก้าสิบเจ็ด!"
"เก้าร้อยเก้าสิบแปด!"
"เก้าร้อยเก้าสิบเก้า!"
"หนึ่งพัน!"
เมื่อสิ้นสุดการฝึกเลี้ยงหลบหลักรอบสุดท้าย เด็กหนุ่มก็ยืนอยู่กับที่ด้วยท่าทางอ่อนล้า แล้วเริ่มพัก
"เฮ้! ไป๋! เสร็จแล้วเหรอ? ไปช่วยยกน้ำมาให้หน่อย?"
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มแคว้นเยี่ยนหยุดฝึก พวกที่นั่งข้างสนามก็เริ่มออกคำสั่งเด็กหนุ่มอีกครั้ง
แม้จะรู้ว่าเด็กหนุ่มแคว้นเยี่ยนคนนี้ไม่มีทางได้อยู่ต่อ แต่พวกเขาก็ยังแกล้งหยอกล้อ
ทว่า เมื่อเด็กหนุ่มหันมามองด้วยแววตาดุดัน
ฮัมที่เพิ่งแสยะยิ้มอยู่ในกลุ่มก็รีบหุบปากทันที
ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้
-【ฮัม แกนี่มันบ้าหรือไง อย่าไปหาเรื่องไอ้บ้านั่น ลืมที่ฟรีสโดนต่อยจนนอนโรงพยาบาลครั้งก่อนแล้วเหรอ?】
-【ใช่ เล่นบอลห่วยก็จริง แต่หมัดนั่นใช้ได้เลยนะ ฟรีสกับเจมส์สองคนยังต้านหมัดป้าบๆของมันไม่ไหว สมแล้วที่คนแคว้นเยี่ยนมีกังฟู!】
-【ฮัม หุบปากซะ ต่อยขึ้นมาพวกข้าไม่ช่วยแกหรอก!】
ฮัมที่ถูกสั่งสอนก็เงียบกริบลงทันที
เด็กหนุ่มนามซูไป๋
เป็นคนแคว้นเยี่ยนแท้ๆ
ที่มาแคว้นรถถังได้ก็เพราะสมาคมฟุตบอลแคว้นเยี่ยนทำโครงการความร่วมมืออะไรสักอย่าง คัดเลือกเด็กหนุ่มทั่วประเทศสิบคนไปทดสอบกับสโมสรใหญ่สิบแห่งของยุโรป
ระยะเวลาสามเดือน
พอถึงตอนนั้นผลจะเป็นอย่างไรแล้วแต่ทางสโมสรตัดสิน
แน่นอนว่าเด็กหนุ่มที่ถูกคัดเลือกมาเข้าระดับเยาวชนของสโมสรใหญ่นั้นมันช่างหายนะ
ซูไป๋ลงเล่นในเกมฝึกไม่ถึงห้านาทีก็ถูกหัวหน้าโค้ชเปลี่ยนตัวออก จากพื้นฐานจนถึงการรับรู้สถานการณ์ กระทั่งตำแหน่งยืนพื้นฐานที่สุด ซูไป๋ที่ไม่เคยผ่านการฝึกอย่างเป็นระบบก็อยู่คนละระดับกับพวกเขาเลย
นับแต่นั้น ซูไป๋ก็กลายเป็นมนุษย์ล่องหนของทีมดอร์ทมุนด์ U18
นอกจากสโมสรยังให้อาหารประทังชีวิต ซูไป๋ก็ไม่เคยมีใครถามไถ่
และวันนี้ ก็คือวันสุดท้ายของสามเดือน
สมาชิก U18 ทุกคนกำลังรอหัวหน้าโค้ชมาเพื่อให้ซูไป๋ลงเล่นอย่างเป็นพิธี แล้วก็ประกาศให้ซูไป๋เก็บของกลับบ้าน
ซูไป๋ที่ฝึกเสร็จนั่งเงียบๆข้างสนาม
หลับตาดูเหมือนหลับอยู่
พวกที่เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนร่วมทีมมองอาการของซูไป๋ก็แอบหัวเราะกัน
ทว่า สิ่งที่ทุกคนไม่รู้ก็คือ ในตอนนี้ ซูไป๋กลับ....
"ติ๊งต่อง!"
"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ฝึกเลี้ยงลูกหลบหลักขั้นพื้นฐานครบหนึ่งแสนครั้ง!"
"ระบบฟุตบอลเรียลลิตี้เปิดใช้งานสำเร็จ!"
"ติ๊งต่อง!"
"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับของขวัญต้อนรับมือใหม่!"
"เปิดแผงคุณสมบัติฟุตบอลเรียลลิตี้แล้ว!"
อันที่จริงซูไป๋ตรงหน้านี้พูดให้ถูกไม่ใช่ซูไป๋ของโลกนี้!
เดิมทีซูไป๋ที่ดูโอลิมปิกฤดูหนาวอยู่บ้านเพราะเห็นโครยาฟาวล์ถูกไล่ออกจากสนามถึงกับกระโดดตัวลอยอย่างตื่นเต้น ไม่คิดว่าจะลื่นล้ม แล้วก็สิ้นใจทันที!
พอลืมตาตื่นขึ้นมา ซูไป๋ก็กลายเป็นซูไป๋คนนี้!
ในฐานะนักข้ามภพ ซูไป๋มีระบบเหมือนเช่นนักข้ามภพทั้งหลาย
แต่ว่าพอระบบปรากฏขึ้นมากลับปิดอยู่
และต้องทำการฝึกเลี้ยงบอลหลบหลักพื้นฐานครบหนึ่งแสนครั้งก่อนจึงจะเปิด
นี่ทำเอาซูไป๋ลำบากแย่
ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ซูไป๋เอาแต่ฝึกเลี้ยงบอลหลบหลักขั้นพื้นฐานทั้งวันทั้งคืน
กว่าจะสำเร็จจนได้ในวันสุดท้าย เลี้ยงจนครบหนึ่งแสนครั้ง ระบบก็ถือว่าเปิดแล้ว
ซูไป๋รีบลนลานเปิดแผงคุณสมบัติ!
เกมรุก 69 เลี้ยงบอล 64 จ่ายบอล 63
ยิงประตู 65 โหม่ง 68 เตะลูกนิ่ง 6 6
ยิงโค้ง 66 ความเร็ว 80 แรงเท้า 75
กระโดด 74 การปะทะ 72 พละกำลัง 88
รับ 58 ตัดบอล 65
ประเมินรวม 67 อายุ 17
เฮือก!
ดูคุณสมบัติจบ หัวใจซูไป๋วูบวาบ
ของแบบนี้ อย่าว่าแต่ U18 ของดอร์ทมุนด์เลย ต่อให้ไปลีกสูงสุดหรือลีกรองของจีนก็ยังเข้าเกรดเยาวชนของคนอื่นไม่ได้!
นี่มันเศษสวะชัดๆ
ซูไป๋ใจฝ่อหมดความมั่นใจในการเตะบอลในพริบตา
"ของขวัญต้อนรับมือใหม่ส่งถึงแล้ว!"
"โปรดโฮสต์ตรวจรับ!"
แต่ว่า ในตอนนี้เอง ระบบก็ปลอบซูไป๋อย่างมีมนุษยธรรมยิ่งนัก
ซูไป๋ก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
จริงสิ นี่ยังมีของขวัญต้อนรับอีกไม่ใช่เหรอ?
บางทีเปิดของขวัญต้อนรับอาจได้คุณสมบัติทุกอย่างเต็มขั้น แล้วเขาก็จะได้ไล่ถล่มในวงการฟุตบอลโลก!
ขย้ำโรนัลโด บี้เมสซี่!
คิดได้ดังนั้น ซูไป๋ก็รีบเปิดของขวัญต้อนรับใหญ่
"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์!"
"ได้รับการ์ดคุณสมบัติเต็มขั้นหนึ่งใบ"
"สามารถเพิ่มคุณสมบัติใดก็ได้หนึ่งอย่างให้แก่ตนเองเป็นเต็มขั้น!"
ตอนนี้ซูไป๋ก็มึนตึ๊บ แม้จะตื่นเต้นอยู่บ้าง แต่ก็ยังรีบดูคุณสมบัติของตน
ยิงประตูนี่ ถ้าเพิ่มเต็มขั้น ก็สามารถไล่ถล่มได้แล้ว
บุกขึ้นไปก็ซัดอย่างเดียว!
คิดได้ดังนั้น ซูไป๋ก็รีบใช้การ์ดคุณสมบัติ เล็งไปที่ยิงประตู!
แต่แล้ว ในจังหวะนี้เอง
หัวหน้าโค้ชของดอร์ท U18 ก็เดินทางมาถึง
เรียกซูไป๋อยู่หลายหน ซูไป๋ก็ก้มหน้านิ่งไม่ขยับ
ผู้ช่วยโค้ชก็รอจนรำคาญใจ เดินมาผลักซูไป๋ทีหนึ่ง
ผลักทีนี้ ทำให้ซูไป๋หลุดจากระบบ!
บังเอิญแท้ๆ ซูไป๋เล็งการ์ดคุณสมบัติเต็มขั้นไม่ถูกที่ตรงเป้าการยิงประตู แต่ดันพลาดไปลงตรงค่าจ่ายบอลอย่างไม่น่าเชื่อ!
ซูไป๋งงงวยมองดูสายตาทั่วทั้งสนามตอนนี้ที่จับจ้องเขา
ในเวลาเดียวกัน เสียงของระบบก็ดังขึ้น!
"ติ๊งต่อง!"
"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ค่าจ่ายบอลเต็มขั้น!"
"เปิดแต้มฝึกฝน!"
......
ซูไป๋มึนตึ๊บ
เขาเป็นกองหน้านะ จะเอาวิชาจ่ายบอลไร้ค่านี่ไปทำไมกัน?