งานเลี้ยงขององค์หญิงหมิงหัวจัดเป็นงานใหญ่ที่เหล่าคุณหนูในเมืองหลวงเฝ้ารอคอยเสมอ ทุกครั้งล้วนมีสิ่งใหม่ ไม่ว่าจะอิงตามฤดูกาลหรือหยิบยืมตำนานเซียนเทพมา ก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง
เย่หว่านหลานตามเผยหลวนอวี้ก้าวเข้าประตูจวนองค์หญิง ก็มีสาวใช้ยิ้มแย้มเข้ามาต้อนรับ ทำความเคารพให้ทั้งสองคน
“ซื่อจื่อเผย” สาวใช้โค้งตัวให้เผยหลวนอวี้ “แขกบุรุษกับสตรีแยกโต๊ะกัน ซื่อจื่อโปรดตามข้าน้อยไปงานเลี้ยงทางทิศใต้ด้วย”
สาวใช้อีกคนหันไปทางเย่หว่านหลาน เอี้ยวตัวนำทาง “คุณหนูเย่ เชิญตามข้าน้อยมา”
เย่หว่านหลานฟังแล้วหันไปมองเผยหลวนอวี้ เผยหลวนอวี้พยักหน้าให้เธออย่างปลอบโยน
“ท่านพี่ ข้าไปก่อนนะ” เย่หว่านหลานเอ่ยเสียงเบา
เผยหลวนอวี้ตอบรับในลำคอหนึ่งที เสียงนุ่มนวลว่า “ไปเถิด มีเรื่องอะไรก็ส่งคนมาหาข้า”
เย่หว่านหลานตามสาวใช้เดินเลาะผ่านหมู่มวลดอกไม้ ลัดเลียบทางเดินคดเคี้ยวหลายช่วง มาถึงหน้าห้องโถงที่ตกแต่งอย่างงดงามห้องหนึ่ง สาวใช้ผลักประตู เอี้ยวตัวเชิญเธอเข้าไป
พอเย่หว่านหลานก้าวเข้าไปในห้อง ก็เห็นชุดเรียงรายเป็นแถวแขวนอยู่ ผ้าแพรพรรณหลากสีสันจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ เธอชะงักเท้าเล็กน้อย สีหน้าฉายแววสงสัย
สาวใช้เห็นดังนั้นจึงยิ้มแล้วอธิบาย “คุณหนูเย่คงยังไม่ทราบ องค์หญิงทรงจัดงานเลี้ยงแต่ละครั้งล้วนมีหัวข้อต่างกัน เครื่องแต่งกายก็มีข้อกำหนด ทราบไหมเจ้าคะ” เธอเดินไปที่ชุดพวกนั้น หยิบชุดกระโปรงสีขาวล้วนชุดหนึ่งออกมาจากตรงกลาง ประคองสองมือยื่นมาตรงหน้าเย่หว่านหลาน “ชุดนี้องค์หญิงรับสั่งให้เตรียมไว้แต่เนิ่น ๆ เจ้าค่ะ ชุดนี้เป็นชุดพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ที่จัดไว้ให้คุณหนู คุณหนูลองดูว่า พอใจหรือไม่ หากไม่ชอบ ข้าน้อยจะเปลี่ยนให้ใหม่”