เฉิงฝูรั่วเอนตัวซบในอ้อมแขนของเสิ่นอี้เจิน พลางครางเสียงเบา “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย”
พูดจบก็หันไปมองเสิ่นอี้เจิน เสียงเจือแววยึกยัก “บางคนยังไม่เคยขอคบฉันอย่างเป็นทางการเลยนะ... ถ้ามีใครมาตัดหน้าไปก่อน ฉันไม่รู้หรอกว่าจะทำยังไง”
เสิ่นอี้เจินหัวเราะต่ำในลำคอ แววตาอ่อนโยนทอดมองเธอ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเอ็นดู “ผมอั้นใจมานานแล้ว รอแค่กุยเป่าพยักหน้าคำเดียว”
เฉิงฝูรั่วรู้สึกถึงไอร้อนผ่าวที่ซ่านขึ้นบนแก้ม จึงเบือนหน้าหนี ทำเป็นเมินเฉย ก่อนพึมพำเสียงแผ่ว “ใครจะยอมง่าย ๆ กัน... ถ้าฉันไม่พอใจ ก็ไม่มีทางตกลง”
วันที่สามหลังจากสอบเอ็นทรานซ์เสร็จ เสิ่นอี้เจินก็พาเฉิงฝูรั่วบินไปยังประเทศ N ดินแดนที่มีชื่อเสียงด้านความโรแมนติกไปทั่วโลก ผู้คนที่นี่ศรัทธาในเทพเจ้า และเชื่อว่าคนรักคือของล้ำค่าที่พระเจ้าประทานให้
ยามเย็นของวันสุดท้ายก่อนสิ้นสุดการเดินทาง เฉิงฝูรั่วก็รอคอยจนถึงวินาทีแห่งการสารภาพที่เธอหวังมานาน
เสิ่นอี้เจินคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือทั้งสองยกขึ้นมอบหัวใจที่เต็มเปี่ยมของเขา
สิ่งที่ยื่นมาตรงหน้าเธอก่อนดอกไม้ คือสัญญาโอนหุ้น เสิ่นอี้เจินเปิดเอกสารและยื่นให้เธอด้วยสองมือ น้ำเสียงทุ้มต่ำและเคร่งขรึม
“ความรักที่ผมให้คุณ เป็นเพียงเสี้ยวเดียวในหมื่นส่วนของรักที่คุณได้รับ ฉะนั้นผมจึงโชคดีนักที่คุณเหลียวมามอง SR คือสิ่งที่ผมสร้างขึ้นด้วยมือของตัวเอง และผมอยากให้มันเป็นตั๋วผ่านประตูสู่ชีวิตของคุณ กุยเป่า... ตกลงไหมครับ”
SR คือบริษัทเทคโนโลยีที่เสิ่นอี้เจินก่อตั้งขึ้นระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย ถึงจะเทียบไม่ได้กับอาณาจักรตระกูลเสิ่นอันมหึมา แต่มันก็เป็นม้ามืดที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้