สุยหยางกำลังจะโต้กลับ จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงแหลมสูงดังมาจากไม่ไกล
“บางคนคงคิดจริง ๆ ว่าพอได้ดิบได้ดีก็กลายเป็นหงส์ได้แล้ว ทั้งยังแย่งรังนกกางเขนมาเป็นของตัวเอง ไม่ลองดูบ้างว่าตัวเองคู่ควรหรือเปล่า”
รอยยิ้มบนใบหน้าสุยหยางจางลงทันที
เธอมองไปทางต้นเสียง
ด้านนอกห้องลองเสื้อ แม่สุยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและออกมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ตอนนี้เธอยังคงสวมกระโปรงยาวสีเขียวเข้มที่ตั้งใจจะลอง แต่ตรงหน้ากลับมีคุณนายแต่งตัวประณีตหลายคนยืนอยู่
ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดน่าจะอายุราวสี่สิบกว่า แต่งหน้าอย่างประณีต มีเสื้อขนสัตว์สีเทาอ่อนพาดอยู่บนไหล่ กำไลหยกที่ข้อมือดูเนียนละเอียดและโปร่งแสง
เวลานี้เธอกำลังใช้สายตาจับผิดสำรวจแม่สุย
สีหน้าแม่สุยดูไม่สู้ดีนัก มือกำชายกระโปรงแน่น
สุยหยางรีบเดินไปทางนั้นทันที
อีกด้านของหน้าจอ ฟูจินเฉียวสังเกตเห็นสีหน้าของเธอผิดปกติ จึงรีบนั่งตัวตรง
“หยางหยาง เป็นอะไรไป?”
สุยหยางไม่ตอบและไม่ได้วางสาย เพียงยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปหาแม่สุย
“แม่”
เธอคล้องแขนแม่สุยไว้ แล้วถามเสียงเบา “เกิดอะไรขึ้นคะ?”
แม่สุยเห็นเธอแล้วก็ฝืนยิ้มออกมา
“ไม่มีอะไร”
สุยหยางไม่เชื่อ
เธอขยับแม่สุยให้มายืนอยู่ข้างหลังตนเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองคนตรงหน้าหลายคน น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลสุภาพ
“คุณน้าทั้งหลาย มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
ทันทีที่สุยหยางปรากฏตัว สายตาของคุณนายหลายคนก็พากันจับจ้องมาที่เธอ
วันนี้เธอสวมเสื้อแคชเมียร์ตัวสั้นสีขาวมุก คอเสื้อเผยให้เห็นริบบิ้นสีชมพูอ่อน ผมสั้นนุ่มสลวยแนบข้างแก้ม งดงามไร้ที่ติจนแทบไม่มีอะไรให้จับผิด
ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
เมื่อเห็นว่ามีคนรอบข้างเริ่มหันมามอง เธอก็เก็บสีหน้าเสียดสีเมื่อครู่ ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ฉันเป็นแม่ของฟูจินเฉียว อยากเชิญเธอกับคุณแม่ดื่มกาแฟสักแก้ว ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านจะให้เกียรติไหม?”