วันต่อมา ข่าวคราวในเมืองหลวงก็แพร่สะพัดไปทั่ว
ตอนที่เซวียหนีตกน้ำ มีนักศึกษายากจนคนหนึ่งช่วยขึ้นมา เสื้อผ้าเปียกโชก ทั้งสองคนกอดกันกลางฝูงชน คนที่เห็นมีไม่น้อย
แม้เซวียหนีจะเป็นผู้ถูกกระทำ แต่คำพูดที่นางกล่าวต่อหน้าคุณหนูทั้งหลายในเมืองหลวงกลับถูกลือออกไป
ตระกูลเซวียรับตัวเซวียหนีกลับจวน เซวียพ่อเพิ่งก้าวเข้าประตูก็ตบนางหนึ่งฉาด
"ลูกอกตัญญู!" มือของเซวียพ่อสั่นระริก โทสะบนใบหน้าเก็บไม่อยู่ "เจ้าคิดว่าตระกูลเซวียอายุยืนเกินไปหรือไง?"
เซวียหนีกุมแก้ม กัดริมฝีปากไม่กล้าส่งเสียง รอยแส้บนหน้านางยังไม่หายดี ก็มีรอยแดงใหม่เพิ่มขึ้นอีก ซูบซีดจนดูไม่ได้
เซวียพ่อไม่กล้ารอช้า คุมตัวเซวียหนีเข้าวังทันที ไปขอขมาต่อองค์หญิงหมิงหัว และแสดงความจงรักภักดีต่อฮ่องเต้ ฝั่งฮ่องเต้ตำหนิองค์หญิงหมิงหัวสองสามประโยค บอกว่านางไม่ควรถีบคนตกทะเลสาบ เสียเกียรติราชวงศ์
คลื่นลมครานี้ ก็สงบลงเช่นนี้เอง
ทว่ายังมีบางคนที่ไร้สำนึก
ตอนที่ข่าวลือดังกระฉ่อนที่สุด เสิ่นจือโจวกลับย่ามใจมาสู่ขอถึงหน้าจวน
เขาตั้งใจเลือกเวลาหลังเที่ยงซึ่งคนพลุกพล่านที่สุด แต่งตัวชุดใหม่ พาแม่สื่อมาด้วย ยกหีบสินสอดหลายหีบ จอดอยู่หน้าจวนตระกูลเซวีย ยังไม่ทันรีบเคาะประตู ก็เปล่งเสียงกล่าวก่อนว่า "ข้าแม้บัดนี้ยังไร้ยศถาบรรดาศักดิ์ แต่ตอนคุณหนูเซวียตกน้ำได้มีเนื้อต้องตัวกับข้า ข้าจะไม่รับผิดชอบได้อย่างไร?"
ผู้คนที่มุงดูยิ่งมากขึ้น เสียงกระซิบกระซาบดังอื้ออึง
คนเฝ้าประตูจวนตระกูลเซวียหน้าซีดเผือด รีบวิ่งเข้าไปรายงานข่าว เสิ่นจือโจวยืนอยู่หน้าประตู มือไขว้หลัง ชายเสื้อพลิ้วไหว ดูองอาจผ่าเผยราวกับจริยวัตรงามสง่า