เฉียวอินกับเฉินซวี่คิดแผนอะไรอยู่ ฉู่อวี้จือรู้แจ้งแก่ใจดี คนหนึ่งใจกล้าหน้ามืดเรื่องกาม อีกคนหนึ่งฝันจะเป็นหงส์จากลูกเป็ดขี้เหร่ สองคนนี้งูกับเหี้ยคบคิดกันชัด ๆ
แต่ถ้าแจ้งตำรวจจับพวกเขา อย่างมากก็แค่ถูกขังอยู่ไม่กี่วัน ออกจะถูกเกินไปสำหรับพวกมัน...
พอยาสิ้นฤทธิ์ เฉียวอินก็เห็นเฉินซวี่ยังนอนทับอยู่บนตัวเธอ เพิ่งจะผลักเขาลง ก็เห็นประตูถูกคนจากข้างนอกผลักเข้ามา
เด็กสาวคนหนึ่งที่แต่งตัวเนี้ยบกริบเห็นฉากนี้ สีหน้าพลันเคร่งขรึม เธอหันไปทางสตรีวัยกลางคนข้างหลัง น้ำเสียงไม่เกรงใจเลยสักนิด: "คุณน้าเฉิน ฉันว่าเรื่องระหว่างตระกูลฉีกับตระกูลเฉินคงต้องพักไว้ก่อน แล้วกันนะ ฉันจะเล่าเรื่องวันนี้ให้คุณพ่อฟัง"
สีหน้าของแม่เฉินซีดเผือด รีบวิ่งตามไปดึงมือเด็กสาวคนนั้น: "คุณฉีคะ ฟังฉันอธิบายก่อน นี่ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่——"
"เข้าใจผิด?" คุณฉีหยุดฝีเท้า มองแม่เฉิน พลันยิ้มออกมา "ต้องเห็นพวกเขาเล่นยิมนาสติกกันถึงจะไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดงั้นเหรอ?"
เธอชักมือกลับ น้ำเสียงราบเรียบ "คุณน้าเฉินคะ กลับไปจัดการลูกชายของตัวเองก่อนเถอะค่ะ" พูดจบก็เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ
แม่เฉินยืนอยู่ที่ทางเดิน สีหน้าสลับแดงสลับขาว มือที่กำกระเป๋าถือแน่นจนเส้นเอ็นปูด เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันหลังกลับเข้าไปในห้อง
เฉินซวี่กลิ้งตัวลงจากตัวเฉียวอินแล้ว ใบหน้าขาวซีด ริมฝีปากสั่นระริกเหมือนอยากจะพูดอะไร เฉียวอินหดตัวอยู่มุมเตียง กระโปรงยับยู่ยี่ ผมเผ้ากระเซิง ก้มหัวต่ำจนมองไม่เห็นสีหน้า
แม่เฉินมองสองคนนี้ ตัวสั่นด้วยความโกรธ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ เดินไปตรงหน้าเฉินซวี่ ยกมือขึ้นตบฉาดหนึ่ง เสียงดังแสบแก้วหูไปทั่วห้องว่างเปล่า: "แกทำเรื่องดีนักนะ!"