ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาชินเสียแล้วกับการไม่เผยด้านอ่อนแอให้ใครเห็น
ป้าหวังสงสารเขา พ่อรู้สึกผิดกับเขา ส่วนคนในตระกูลฟู่ต่างก็หวาดกลัวเขา
แต่ไม่เคยมีใครบอกเขาว่า ถ้าไม่อยากยิ้มก็ไม่ต้องฝืนยิ้ม
และไม่เคยมีใครบอกเขาว่า เขาอ่อนแอได้
ฟูจินเฉียวซุกใบหน้าลงกับเส้นผมนุ่มสลวยของสุยหยาง เนิ่นนานกว่าจะขานรับเสียงแผ่ว
“อืม”
สุยหยางลูบแผ่นหลังเขาเบา ๆ เช่นเดียวกับที่เขาเคยปลอบเธอ
“ตอนเด็ก ๆ หลังจากพ่อกับแม่หย่ากัน ฉันก็อยู่กับแม่และคุณยาย”
มือที่โอบเธออยู่ของฟูจินเฉียวชะงักไปเล็กน้อย
น้ำเสียงของสุยหยางสงบนิ่ง
“คุณยายเป็นคนที่ดีกับฉันที่สุดรองจากแม่ ตอนฉันอยู่มัธยมต้นปีหนึ่ง ฤดูหนาวปีนั้นหิมะตกหนักมาก ถนนก็ลื่น ตอนคุณยายออกไปข้างนอก ท่านหกล้มโดยไม่ทันระวัง แล้วก็เส้นเลือดในสมองแตกกะทันหัน”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
“ตอนแม่พาฉันไปถึงโรงพยาบาล ท่านก็จากไปแล้ว”
ลำคอของฟูจินเฉียวตีบตัน เขาเผลอกอดเธอแน่นขึ้น
“หยางหยาง...”
“ฉันไม่เป็นไร”
สุยหยางกลับเป็นฝ่ายปลอบเขา
“คุณยายจากไปสี่ปีแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังจำได้ว่าขนมเข่งน้ำตาลแดงที่ท่านทำมีรสชาติยังไง แล้วก็ยังจำได้ว่าตอนท่านนั่งถักเสื้อไหมพรมอยู่บนระเบียง ท่านจะคอยบอกให้ฉันใส่เสื้อผ้าให้อุ่นกว่านี้”
ด้านนอกหน้าต่าง พลุสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง
สุยหยางคลายมือที่โอบเขาไว้ เงยหน้ามองเขา
“เพราะฉะนั้น ฟูจินเฉียว ขอแค่เรายังจดจำพวกท่าน พวกท่านก็จะไม่มีวันเลือนหายไป”
ดวงตาของฟูจินเฉียวคล้ายมีม่านน้ำบาง ๆ เคลือบอยู่
สุยหยางมองเขาแล้วพูดอย่างจริงจัง “ที่ผ่านมาเป็นคุณที่คอยหนุนหลังและปลอบโยนฉันมาตลอด”
เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนยกมือตบไหล่ตัวเองเบา ๆ
“ถ้าคุณเสียใจ ไหล่ของฉันก็ให้คุณพิงได้นะ”
พูดจบ เธอยังกะพริบตาให้เขา
“ถึงไหล่ฉันอาจจะไม่กว้างเท่าของคุณ แต่ก็พึ่งพาได้เหมือนกัน”