สุยหยางยืนอยู่หน้าประตู ชะงักไปครู่หนึ่ง
เห็นได้ชัดว่าห้องได้รับการจัดแต่งใหม่ ผ้าม่านกับชุดเครื่องนอนเป็นสีชมพูอ่อนมาก ข้างเตียงปูพรมสีขาวนุ่มฟู โต๊ะเขียนหนังสือวางชิดผนัง บนโต๊ะมีเครื่องเขียนชุดใหม่เอี่ยมเตรียมไว้ครบถ้วน อีกด้านเป็นหน้าต่างกระจกบานใหญ่สูงจรดพื้น เพียงเปิดออกก็เดินไปยังระเบียงเล็กได้
แสงแดดส่องผ่านกระจกเข้ามา อาบห้องให้สว่างและอบอุ่น
เซี่ยเฉิงหยวนสังเกตสีหน้าของเธอ ก่อนถามว่า “ชอบไหม?”
“ชอบค่ะ”
สุยหยางเดินไปที่หน้าต่าง มองสวนด้านนอกแล้วหันกลับมา
“ขอบคุณนะคะ คุณลุง”
“คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจ” รอยยิ้มของเซี่ยเฉิงหยวนดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด “ลุงให้คนจัดห้องตามแบบบ้านที่พวกเธอเคยอยู่ แต่ลุงก็ไม่รู้ว่าหนูชอบอะไร ถ้าตรงไหนไม่ถูกใจ ก็บอกให้เปลี่ยนได้ทุกเมื่อ”
สุยหยางตอบว่า “ที่นี่ดีมากแล้วค่ะ”
“อย่างนั้นก็ดี”
เซี่ยเฉิงหยวนพาพวกเธอไปดูห้องนอนใหญ่ ห้องหนังสือ และเรือนดอกไม้ชั้นล่างต่อ
เห็นได้ชัดว่าเรือนดอกไม้จัดเตรียมไว้ให้แม่สุยโดยเฉพาะ ข้างในมีไม้ดอกไม้ประดับหลายแถวที่เหมาะกับการดูแลในฤดูหนาว ทั้งยังมีอุปกรณ์ครบครัน เมื่อแม่สุยเห็น รอยยิ้มจริงใจจึงปรากฏขึ้นในดวงตาเสียที
สุยหยางเดินตามหลังไปชมรอบหนึ่ง ทว่ากลับไม่เห็นเซี่ยซือเหิงเลย
เมื่อกลับมาถึงห้องรับแขกอีกครั้ง แม่สุวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามในที่สุดว่า “ลูกชายคุณล่ะ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยเฉิงหยวนจางลงเล็กน้อย
“สองสามวันนี้ไม่รู้หนีไปเถลไถลอยู่ที่ไหนอีกแล้ว”
เขาขมวดคิ้ว น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจน “โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ แต่บัตรกลับใช้ทุกวัน ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก รอเขาคิดได้เอง เดี๋ยวก็กลับมา”
แม่สุยนึกถึงเหตุการณ์ตอนพบกันครั้งก่อน จึงกลอกตาแล้วพูดว่า “คุณกับลูกชายจะพูดจากันแบบนี้ตลอดไปไม่ได้หรอกนะ”