เขาหันกลับมา ยกปืนขึ้นประทับ บั้นท้ายปืนแนบแน่นกับร่องไหล่
แขนทั้งสองข้างสั่นอย่างรุนแรงอยู่สองครั้ง ก่อนจะถูกเขาฝืนกดให้หยุดลง
สิบเมตร
ดวงตาสีแดงทั้งสองข้างของหมูป่ามองเห็นชัดเจนเต็มตาแล้ว
ต้าจวั้งเหนี่ยวไกด้วยนิ้วชี้
“ปัง!”
นัดนี้มั่นคงกว่าเดิมมาก
เม็ดตะกั่วจำนวนมากกระจุกตัวเป็นวงกว้างเท่ากำปั้นในระยะไม่ถึงสิบเมตร กระแทกเข้าใส่บริเวณอกช่วงบนของหมูป่าอย่างจัง
ขนแผงคอที่แข็งและหนา รวมถึงชั้นไขมันใต้ผิวหนัง สกัดเม็ดตะกั่วส่วนใหญ่เอาไว้ แต่ก็ยังมีบางส่วนฝังเข้าไปได้
ขณะเดียวกัน เม็ดตะกั่วสองสามเม็ดที่กระเด็นออกไปด้านข้างเฉี่ยวใบหน้าขวาของหมูป่า ฉีกผิวบริเวณโหนกแก้มเป็นแผลตื้น ๆ มีเลือดซึม
หมูป่าส่งเสียงร้องแหลมสูง
นั่นเป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณเมื่อรู้สึกเจ็บปวด
กีบหน้าของมันชะงักกึก ร่างมหึมาไถลไปข้างหน้าตามแรงเฉื่อยอีกสองเมตร ครูดหิมะจนเกิดเป็นร่องลึก
ความเร็วลดลงแล้ว
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ความหวังริบหรี่พลันผุดขึ้นในใจต้าจวั้ง
แต่แล้วหัวใจของเขาก็ดิ่งลงสู่ก้นเหว
หมูป่าตัวนั้นชะงักไปไม่ถึงสองสามวินาทีด้วยซ้ำ
บาดแผลตรงอกไม่ได้ร้ายแรงถึงชีวิตสำหรับสัตว์หนังหนาน้ำหนักกว่าสองร้อยจินอย่างมัน
แผลถลอกบนใบหน้ายิ่งไม่ทำให้มันรู้สึกเจ็บสักเท่าไร
กลับกัน ความเจ็บปวดกลับทำให้โทสะของมันปะทุจนถึงขีดสุด
แววอำมหิตในดวงตาสีแดงของมันเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
กีบหน้าขุดพื้นอีกครั้ง ร่างยักษ์สีดำเร่งความเร็วขึ้นใหม่ พุ่งเข้าใส่ต้าจวั้ง
รูม่านตาของต้าจวั้งหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว