เฉินเส้าชวนกลับเข้าห้องไปหยิบเงิน 50 หยวน แล้วยื่นให้หญิงชราตรงหน้า
เสิ่นซิ่วเหออดเหลือบมองไม่ได้ เห็นหญิงชราคนนั้นรับเงิน 50 หยวนไปอย่างยินดี จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
50 หยวนเชียวหรือ?
เงินเลี้ยงดูยามแก่ให้กันตั้งมากขนาดนี้เลยเหรอ!
เธออดลอบจุ๊ปากในใจไม่ได้ เงินจำนวนนี้มากกว่าค่าแรงรายเดือนของคนงานเสียอีก
เฉินเส้าชวนหันมามองเสิ่นซิ่วเหอแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตาไปทางอื่น “ฉันแยกบ้านกับครอบครัวมานานแล้ว บ้านหลังนี้ฉันเช่าไว้ เธออยากอยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็อยู่ได้เลย”
เสิ่นซิ่วเหอกำลังจะถามว่าแบบนี้จะดีหรือ แต่ก็ได้ยินเขาพูดขึ้นก่อน “ปกติฉันไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก แค่กลับมาพักตอนวันหยุด เธออยู่ที่นี่ก็ถือว่าช่วยดูแลบ้านให้ฉันแล้ว”
เสิ่นซิ่วเหออ้าปากเล็กน้อย “งั้นฉันจ่ายค่าเช่าให้คุณนะ”
เฉินเส้าชวนมองเธออีกครั้ง เด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะมีเงินสักเท่าไรกัน
“ไม่ต้องหรอก”
“ไม่ได้!”
เสิ่นซิ่วเหอทำหน้าดื้อดึง “ถ้าคุณไม่รับ ฉันก็ไม่อยู่”
เส้นเลือดตรงขมับของเฉินเส้าชวนกระตุก เขามองน้ำเสียงแข็งกร้าวของเธอ พูดจาดื้อรั้นราวกับลาไม่ผิด
ก็จริง ถ้าเป็นหญิงสาวทั่วไป คงไม่มีความกล้าหนีออกจากบ้านมาแบบนี้
“เอาละ ตามที่เธอว่าแล้วกัน เดือนละสิบ... หยวนก็พอ”
เสิ่นซิ่วเหอซาบซึ้งใจอยู่ในอก ค่าเช่าแค่สิบหยวน เธอก็ได้เปรียบมากแล้ว
ที่อำเภอแถวบ้านเธอ เช่าห้องอยู่เดือนหนึ่งยังต้องจ่ายตั้ง 15 หยวน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมืองใหญ่ขนาดนี้
เฉินเส้าชวนรับเงินไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง “เอาละ ฉันออกไปข้างนอกก่อน เธอจัดของตามสบาย”
เสิ่นซิ่วเหอพยักหน้าอย่างว่าง่าย เฉินเส้าชวนเห็นท่าทางของเธอแล้วรู้สึกเหมือนเก็บแมวจรจัดกลับบ้านมาเลี้ยง
ตัวผอมบาง แถมยังไม่ค่อยฉลาด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเป็นประกายสดใส
ตอนเสิ่นซิ่วเหอนึกอยากขอบคุณอีกครั้ง เฉินเส้าชวนก็เปิดประตูออกไปแล้ว
ชั่วขณะนั้นทั้งห้องเงียบสนิท เหลือเพียงเธอคนเดียว
เสิ่นซิ่วเหอผ่อนคลายลงทั้งตัว นั่งลงบนพื้น จ้องมองฝุ่นบาง ๆ ที่จับอยู่บนเก้าอี้อย่างเหม่อลอย
เขาพูดไม่ผิด ที่นี่เป็นแค่ที่พักชั่วคราวจริง ๆ กลับมาก็นอน พอตื่นแล้วก็ออกไป
เธอลุกขึ้น เริ่มเดินสำรวจรอบห้อง