กลางดึก เปลวไฟพุ่งสูงเสียดฟ้า ควันดำทะมึนแผ่ปกคลุมเหนือหมู่บ้านโกวจื่อแทบทั้งหมู่บ้าน
ประตูรั้วลงกลอนแน่น เสิ่นซิ่วเหอผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูราวกับปีศาจร้าย จ้องมองคนตระกูลหลี่ที่ถูกไฟคลอกจนกลายเป็นคนเพลิง ในดวงตาฉายแววสะใจอยู่ราง ๆ
ต่อให้ต้องตาย เธอก็จะลากคนตระกูลหลี่ทุกคนลงหลุมไปด้วย!
“เสิ่นซิ่วเหอ แกมันบ้าไปแล้ว!”
เสียงหลี่เถี่ยจู้กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังมาจากทะเลเพลิง
บ้าอย่างนั้นหรือ?
เสิ่นซิ่วเหอมีสีหน้าเฉยชา ปล่อยให้เปลวไฟโอบล้อมแผดเผาร่างกายโดยไม่ดิ้นรนแม้แต่น้อย
ชีวิตนี้ ตั้งแต่วันที่หลี่เถี่ยจู้ ไอ้เดรัจฉานนั่น ย่ำยีเธอ เธอก็บ้าไปแล้ว!
ตอนแรกเธอไปดูตัวกับหลี่เจี้ยนกั๋ว นายทหารคนนั้นแท้ ๆ แต่กลับถูกหลอกให้แต่งงานกับหลี่เถี่ยจู้ พี่ชายของเขา
หลี่เถี่ยจู้ทั้งแก่ ทั้งขี้เหร่ แถมยังเป็นคนขาพิการ!
ไม่เพียงเท่านั้น คนตระกูลหลี่ยังปล่อยข่าวลือว่าเธอยั่วยวนหลี่เจี้ยนกั๋ว แล้วยังพาคนทั้งหมู่บ้านมาด่าว่าเธอไม่รักนวลสงวนตัว จนเธอแทบไม่มีหน้าออกไปพบใคร
ทั้งที่คนที่ไปดูตัวกับเธอตั้งแต่แรกก็คือหลี่เจี้ยนกั๋วชัด ๆ!
ต่อมา หลี่เถี่ยจู้ขังเธอไว้ในโรงเก็บฟืน ปล่อยให้ชายโสดแก่คร่ำครึในหมู่บ้านมาข่มเหงเธอ และใช้เธอเป็นเครื่องมือหาเงิน
คนตระกูลหลี่คอยดูต้นทาง ถึงขั้นขยายกิจการสกปรกนี้ไปทั่วหมู่บ้านละแวกใกล้เคียงเพื่อหาเงินเพิ่ม ขอแค่มีเงิน ใครก็เข้ามาได้!
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอติดโรค จนทั้งตัวขึ้นฝีหนอง ผิวหนังเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็น...
เธอแค้นเหลือเกิน คนตระกูลหลี่สมควรตายให้หมด!
“ช่วย...ช่วยด้วย!”
“ใครก็ได้ มาช่วยลูกชายฉันที!”
ซุนกุ้ยฟางร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่งแค่ไหนก็ไม่อาจดับไฟได้ ทำได้เพียงมองลูกชายของตัวเอง หลี่เถี่ยจู้ ถูกไฟคลอกตายทั้งเป็น
กว่าจะมีคนพบ บ้านตระกูลหลี่ก็กลายเป็นทะเลเพลิงไปแล้ว
ไฟแรงเกินกว่าจะช่วยไว้ได้
ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านโกวจื่อยืนตะลึง มองประตูบ้านตระกูลหลี่ เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังแทรกผ่านเปลวไฟมาเป็นระลอก ชัดเจนเสียจนชวนให้ขนลุก
......
“ซิ่วเหอ น้องชายคนรองของตระกูลหลี่มีอนาคตไกลนะ อายุยังน้อยก็เป็นนายทหารแล้ว!”
“ถ้าเธอตกลงแต่งกับเขา วันดี ๆ ยังรออยู่ข้างหน้าอีกเยอะ!”
เสิ่นซิ่วเหอจ้องหญิงที่มีคิ้วตาสามเหลี่ยมตรงหน้าอย่างเหม่อลอย สายตาหยุดอยู่ตรงหางตาที่ไร้ริ้วรอยของอีกฝ่าย
“พี่สะใภ้ใหญ่?”
เธอไม่ได้ตายไปพร้อมกับคนตระกูลหลี่แล้วหรือ?
ไม่สิ ไม่ถูกต้อง
เสิ่นซิ่วเหอลุกพรวดขึ้นมาทันที กวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยความตกตะลึง
หลิวต้าเหม่ยกลอกตา พอเห็นท่าทางเหม่อลอยของเธอ ก็คิดว่าเธอดีใจจนพูดไม่ออก
“เธอก็คิดว่าผู้ชายคนนี้มีคุณสมบัติดีใช่ไหม?”
“รอเดี๋ยวนะ พี่ขอรูปเขามาให้เธอด้วย”
“นี่ไง ดูสิ รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาก็ดูดี ถ้าพี่ไม่ได้แต่งกับพี่ชายเธอ พี่คงหวั่นไหวไปแล้ว”
เสิ่นซิ่วเหอมองเสื้อผ้าที่ปะชุนจนเต็มตัว ก่อนเลื่อนสายตาไปยังรูปถ่ายในมือหลิวต้าเหม่ย
เหมือนกับชาติก่อนทุกอย่าง พี่สะใภ้ใหญ่แนะนำหลี่เจี้ยนกั๋ว น้องชายคนรองที่เป็นนายทหารให้เธอ แล้วเอารูปใบนี้ที่เคยทำให้เธอใจเต้นมาให้ดู
เสิ่นซิ่วเหอจ้องรูปของหลี่เจี้ยนกั๋ว หัวใจพลันรู้สึกว่างเปล่า
ผู้ชายที่ชาติก่อนแค่เห็นแวบเดียวก็ทำให้เธอหน้าแดง พอมองในชาตินี้กลับไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด
ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่าได้ย้อนกลับมาจริง ๆ!
ชาตินี้เธอยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านตระกูลหลี่ และยังไม่ถูกหลี่เถี่ยจู้ข่มขืน
คนตระกูลหลี่ยังไม่ได้ป้ายสีเธอ ไม่ได้เที่ยวปล่อยข่าวว่าเธอยั่วยวนหลี่เถี่ยจู้ ไอ้คนขี้เหร่ผิดปกตินั่น!
ชื่อเสียงของเธอ...ยังไม่ย่อยยับจนหมดสิ้น ร่างกายก็ยังแข็งแรงดี
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหลังแต่งเข้าบ้านตระกูลหลี่ในชาติก่อน เสิ่นซิ่วเหอก็สูดหายใจลึก ชาตินี้เธอจะไม่เดินซ้ำรอยเดิมเด็ดขาด
“คนเราย่อมมุ่งไปสู่ที่สูง สายน้ำย่อมไหลลงที่ต่ำ ในเมื่อเขามีคุณสมบัติดีขนาดนั้น ทำไมถึงจะยอมแต่งกับสาวบ้านนอกอย่างฉันล่ะ?”
เสิ่นซิ่วเหอกำรูปถ่ายไว้แน่น พลางมองหลิวต้าเหม่ย
“พี่สะใภ้ใหญ่ ถ้าพี่เป็นเขา พี่จะยอมแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้ไหม?”
หลิวต้าเหม่ยชะงักไป ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน “ซิ่วเหอ เธอพูดอะไรน่ะ?”
“พี่ต้องยอมอยู่แล้ว เธอจิตใจดี ขยันขันแข็ง ทำงานเก่ง แถมยัง...”
หลิวต้าเหม่ยกวาดตามองเสิ่นซิ่วเหอที่ผอมแห้งทั้งตัว
ผมก็แห้งกรอบและเหลืองซีด ใบหน้ายังเหลืองซีด ดูก็รู้ว่าขาดสารอาหาร
ถ้าเป็นเธอ ต่อให้ยกให้เป็นสะใภ้ฟรี ๆ เธอก็ไม่เอา
แต่คำนี้พูดในใจได้ พูดต่อหน้าเสิ่นซิ่วเหอไม่ได้
“หน้าตาก็...ก็สวยมาก”
“ผู้หญิงดี ๆ แบบนี้ จุดตะเกียงหาก็ยังหาไม่เจอเลย!”
เสิ่นซิ่วเหอฟังหลิวต้าเหม่ยชมตัวเองเสียเลิศลอย รู้สึกว่าน่าขันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
หลิวต้าเหม่ยคะยั้นคะยอให้เธอแต่งกับหลี่เจี้ยนกั๋วแบบนี้ ทำไปเพื่อให้เธอได้คู่ครองที่ดีจริง ๆ หรือ?
“เชื่อพี่สะใภ้เถอะ พี่จะทำร้ายเธอได้ยังไง?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นซิ่วเหอก็เงยหน้ามองอีกฝ่าย ชาติก่อนเธอใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย
เห็นเธอไม่ตอบ หลิวต้าเหม่ยก็ขี้เกียจพูดให้เปลืองน้ำลายอีก อย่างไรเสียทั้งสองครอบครัวก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่เธอพยักหน้าเท่านั้น
“ซิ่วเหอ ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เราอยู่ในยุคใหม่แล้ว ไม่มีทางจับคลุมถุงชนกันแน่ หลี่เจี้ยนกั๋วจะกลับมะรืนนี้ พวกเราตกลงกันแล้วว่าเขาจะไปรอเธออยู่หน้าห้องสมุด เธอไปดูตัวเขาก่อน”
“ถึงตอนนั้นเธอก็จะรู้เองว่าพี่พูดถูก”
เสิ่นซิ่วเหอก้มหน้า จนไม่มีใครมองเห็นสีหน้าของเธอ “ฉันฟัง...พี่สะใภ้ค่ะ”
หลิวต้าเหม่ยเห็นเธอตกลงก็มีสีหน้าตื่นเต้น
ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะราบรื่นขนาดนี้
เสิ่นซิ่วเหอเห็นอีกฝ่ายเดินจากไปอย่างตื่นเต้น จึงลุกกลับเข้าห้องของตัวเอง
จะเรียกว่าห้องของตัวเองก็ไม่เชิง แค่เอาแผ่นไม้มากั้นทำเป็นเตียงเรียบง่ายไว้ในห้องครัวเท่านั้น
ฤดูหนาวลมโกรก ฤดูร้อนก็อบอ้าว พอกลับมานั่งบนเตียงในชาติก่อนอีกครั้ง เธอก็รู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่จริง
เธอได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งจริง ๆ เสิ่นซิ่วเหอเอามือทั้งสองปิดหน้า รู้สึกว่าน้ำตาทั้งหมดที่หลั่งในชาติก่อนกำลังจะไหลออกมาจนหมด
ไหล่สั่นสะท้าน เสียงสะอื้นขาด ๆ หาย ๆ ดังมาจากห้องครัว
พอหลิวต้าเหม่ยจากไป บ้านก็เงียบสงัด ห้องครัวเองก็กลับเข้าสู่ความเงียบงัน
แดดแผดจ้า พ่อแม่ตระกูลเสิ่นกับลูกชายหลายคนกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ในนา ต่างยืดคอมองไปทางบ้านด้วยความหวังว่าจะมีคนเอาข้าวมาส่ง
จนตะวันคล้อยต่ำ ความร้อนคลายลง ก็ยังไม่มีใครเอาอาหารมาให้ พวกเขาอดกลั้นความโกรธกลับบ้าน ผลักประตูรั้วเข้าไป เห็นเตาเย็นชืด ไม่มีแม้แต่ข้าวเย็นทำไว้!
อู๋ไหลตี้หน้าเครียด ผลักประตูห้องครัวเข้าไป ก็เห็นเสิ่นซิ่วเหอนอนตะแคงหลับสนิทอยู่บนเตียง
“นังเด็กตายด้าน! แม่แกทำงานในนาจนแทบขาดใจ ไม่มีน้ำสักอึกให้ดื่ม แต่แกกลับนอนสบายใจเฉิบ!”
แค่เปิดปาก เสียงก็ดังจนฝุ่นบนขื่อสั่นร่วงลงมา เสิ่นซิ่วเหอย่อมตื่นขึ้นเช่นกัน
เธอค่อย ๆ ลืมตา ลุกขึ้นนั่งมองฝ่ามือที่กำลังจะฟาดลงบนใบหน้าตัวเอง แล้วเบี่ยงหลบวูบหนึ่ง
อู๋ไหลตี้ถลาไปล้มทับเตียงไม้ที่ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว เสียงไม้กระทบกันดังโครมคราม ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว
พ่อกับลูกชายตระกูลเสิ่นเดินเข้ามา ก็เห็นอู๋ไหลตี้นอนปะปนอยู่กับแผ่นไม้ที่แตกเป็นชิ้นสั้นยาว
“แม่แก่!”
“แม่!”
หลายคนร้องเรียกอยู่ตรงประตู แต่ไม่มีใครเข้าไปช่วยพยุงเธอขึ้นมา
พ่อกับลูกชายตระกูลเสิ่นจ้องเสิ่นซิ่วเหอเขม็ง แต่ไม่มีใครขยับแม้แต่ก้าวเดียว
“รีบจับนังเด็กตายด้านนี่ให้แม่! กล้าขัดขืนแม่แล้วหรือ!”
หลิวต้าเหม่ยที่เพิ่งกลับมาถึงนอกประตูเห็นพ่อกับลูกชายตระกูลเสิ่นยืนขวางอยู่หน้าห้องครัว ได้ยินเสียงแม่สามีตะโกนจนเสียงแทบแตก จึงรีบขานรับเสียงดัง “แม่ ฉันช่วยเอง!”
เธอเบียดเข้าไปในห้องครัวไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นสายตาก็ประสานเข้ากับดวงตาดำขลับของเสิ่นซิ่วเหอ จนชะงักไปทั้งตัว
อู๋ไหลตี้ถุยน้ำลายติดกันหลายครั้ง พลางโบกมือปัดฝุ่นตรงหน้า พอเห็นพ่อกับลูกชายตระกูลเสิ่น รวมถึงหลิวต้าเหม่ยที่เพิ่งกลับมา ต่างยืนอุดอยู่หน้าประตูไม่ขยับ ก็โกรธจนแทบคลั่ง
“พวกแกเป็นศพกันหมดหรือไง!”
หลิวต้าเหม่ยใจไหววูบ รีบก้าวเข้าไปพยุงอู๋ไหลตี้ขึ้นมา “แม่คะ หนูว่าเสิ่นซิ่วเหอคงไม่ได้ตั้งใจหรอก”
พูดพลางใช้มือสะกิดอู๋ไหลตี้เบา ๆ “อีกอย่าง ซิ่วเหอก็ถึงวัยหาคู่แล้ว แม่จะลงไม้ลงมืออีกไม่ได้แล้วนะ”
อู๋ไหลตี้นึกขึ้นได้ทันที พอนึกถึงเรื่องแต่งงานกับตระกูลหลี่ ก็ทำได้เพียงข่มความโมโหไว้ชั่วคราว