คมมีดเฉออกไปครึ่งชุ่น กว่าหลี่เถี่ยจู้จะรู้ตัว ก็รู้สึกว่าใบหูร้อนวูบขึ้นมา
อู๋ไหลตี้กับหลิวต้าเหม่ยอยู่ใกล้ที่สุด พอเห็นเข้าก็รีบฉุดหลี่เถี่ยจู้เข้าไปด้านใน ปิดบังสายตาคนอื่นไม่ให้เห็น
คนตระกูลหลี่รีบตามเข้าไปทันที
ซุนกุ้ยฟางเห็นชัดว่าหูของลูกชายถูกเฉือนหายไปชิ้นหนึ่ง กัดฟันกรอดแล้วทำท่าจะเข้าไปตีเสิ่นซิ่วเหอ แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกมีดทำครัวในมือเธอขวางไว้
เสิ่นซิ่วเหอมองซุนกุ้ยฟางกับหลี่เถี่ยจู้ด้วยแววตาเย็นชา สติสัมปชัญญะทั้งหมดที่พยายามประคองไว้หลังได้เกิดใหม่ พลันพังทลายลงในชั่วขณะที่เห็นแม่ลูกคู่นี้
ถ้าไม่ใช่เพราะสติส่วนสุดท้ายยังเหนี่ยวรั้งเธอไว้ มีดทำครัวในมือคงฟันลงบนคอของทั้งคู่ไปแล้ว
ซุนกุ้ยฟางสูดหายใจเฮือก ถอยหลังพร้อมเบิกตากว้าง แล้วถามอู๋ไหลตี้กับหลิวต้าเหม่ยว่า “นี่น่ะหรือคนอ่อนแอที่พวกคุณพูดถึง?”
เพิ่งเจอหน้าก็คิดจะฟันคนแล้ว แบบนี้คงไม่ได้มีปัญหาทางสมองหรอกนะ
มิน่าล่ะครอบครัวนี้ถึงมาหาพวกเธอ ที่แท้เสิ่นซิ่วเหอคนนี้ก็สมองไม่ปกติ แล้วยังจะเรียกสินสอดตั้งมากมายไปทำไม
นี่มันกรรโชกกันชัด ๆ!
“อู๋ไหลตี้ คุณนี่วางแผนมาดีจริง ๆ คุณ...” เอาสินสอดคืนมาให้ฉัน!
พูดไปได้เพียงครึ่งประโยค สีหน้าอู๋ไหลตี้ก็เปลี่ยนไป เธอส่งสายตาให้หลิวต้าเหม่ย แล้วดึงซุนกุ้ยฟางกลับเข้าห้อง
หลิวต้าเหม่ยยืนขวางหน้าเสิ่นซิ่วเหอ ฝืนยิ้มออกมา “ซิ่วเหอ กลับเข้าห้องไปก่อนนะ วางใจเถอะ มีพี่สะใภ้กับแม่คอยช่วยดูแลให้”
พูดจบก็รีบเดินตามเข้าไป
เสิ่นซิ่วเหอมองพวกเธอ แววเยาะเย้ยวูบผ่านใบหน้า ฉวยจังหวะที่พวกนั้นยังไม่มีเวลามาสนใจตัวเอง พอออกจากบ้านก็ตรงไปยังบ้านหัวหน้ากองผลิต
“หัวหน้ากองผลิตอยู่ไหมคะ?”
เธอยืนเรียกอยู่ด้านนอกรั้วสองครั้ง หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินออกมาจากในบ้าน